പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെൺകുട്ടികൾ

പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെൺകുട്ടികൾ

കളക്ടർമാരായ വാസുകിയും അനുപമയുമൊക്കെ അടങ്ങുന്ന കേരളത്തിലെ ഐ.ഏ.എസ് യുവത്വങ്ങൾക്ക് കേരളജനത എണീറ്റു നിന്നു സല്യൂട്ട് ചെയ്യുന്ന സമയമാണല്ലോ ഇത്. ആത്മാർത്ഥതയും സ്നേഹവും കരുതലും ഉറച്ച നിലപാടുകളുമായി നമ്മുടെ സ്ത്രീജനങ്ങൾ ഒരുപടി മുന്നിലേക്കെത്തി നിൽക്കുന്നു എന്നാണു  പ്രളയ ദുരിതാശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചെറിയ ഇടപെടലുകളിൽ നിന്നും എനിക്കു അനുഭവവേദ്യമായത്. അവർ പ്രസരിപ്പിക്കുന്ന ഊർജ്ജവും നിർമ്മിക്കുന്ന ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെ പുതുമാതൃകകളും ഇത്രകാലം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതിൽ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമായതായിരുന്നു...

കഴിഞ്ഞയാഴ്ചകളിൽ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ചില പേരുകൾ മറക്കാതിരിക്കാൻ  കുറിക്കുന്നു...

1. ആദിത്യ

കൃപയുടെ ആഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ അരിവിതരണത്തിനിടയിലാണു, വരുന്നയാഴ്ച കുട്ടനാട്ടിലെ വെള്ളപ്പൊക്കമേഖലയിൽ കുറച്ചു സാധനങ്ങളുമായി ദുരിതാശ്വാസമെത്തിക്കാൻ  കൂടെ ചെല്ലണമെന്ന് ഷാനവാസ് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ, ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് കാലാവസ്ഥ രൂക്ഷമാകുകയും, സ്വരുക്കൂട്ടിയ സാധനങ്ങളുമായി ഉദ്ദേശിച്ച ദിവസത്തിനും മുന്നെ ചെങ്ങന്നൂർക്ക് വണ്ടികയറേണ്ട അവസ്ഥ സംജാതമാകുകയും ചെയ്തു. ചെറിയ വണ്ടികളിലെ യാത്ര സാധ്യമല്ലെന്നു കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ടിപ്പർലോറി കൂടി സംഘടിപ്പിക്കുകയും അതു നിറക്കാൻ കുറച്ചേറെ സാധനങ്ങൾ കൂടി വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പോകാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ നിൽക്കുമ്പോഴും ഷാനവാസും അവന്റെ മൊബൈലും പ്രവർത്തന നിരതമാണ്.  എന്തോ സാധനവുമായി ആരോ വരുന്നുണ്ടെന്നും അതു വാങ്ങി മറ്റൊരു കടയുടെ മുന്നിലിറക്കിവെയ്ക്കാൻ സന്തോഷിനെ ഏർപ്പാടു ചെയ്യുന്നതുമൊക്കെയാണ് സംഗതിയെന്നു മനസ്സിലായി.



എന്താ സാധനം?
കുറച്ചു മരുന്നാ.

ആരാ കൊണ്ടുവരുന്നേ?
ആദിത്യയെന്നൊരു പെൺകുട്ടിയാണ്.

എവിടുന്നാ?
എവിടുന്നാണെന്നു അറിയില്ല. നമ്മൾ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പിലേക്കു പോകുന്നുണ്ടെന്ന ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ് കണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ച് പറഞ്ഞതാണ്.

ആഹാ!!! അതു കൊള്ളാമല്ലോ? ഒന്നു കാണണമല്ലോ?
എനിക്ക് അത്ഭുതമായി.

ആദിത്യവന്നു. രണ്ടാൾക്കു എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്തത്ര മരുന്നുകളുമായി.  ജനറിക് മരുന്നുകളാ‍ണു. ഏതു മരുന്നു എന്തിനുള്ളതെന്നൊക്കെ എഴുതിയ വലിയൊരു ചീട്ടും കൊണ്ടുത്തന്നു.  എന്നാൽ,  ഞങ്ങളെത്തും മുന്നേ സന്തോഷിന്റെ കൈവശം സാധനങ്ങൾ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടു  ആ കുട്ടി അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് മരുന്നുകളുമായി പോകുകയും ചെയ്തു.

എന്നിലെ അത്ഭുതം കൂടി.
ഷാനവാസേ, നീ അവരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
ഇല്ല.

ഇത്രേം മരുന്നിനു എത്ര ചെലവായി?
നമ്മൾ കാശൊന്നും നൽകണ്ട. ഇതു സഹായമാണ്. ആവശ്യമുള്ള ക്യാമ്പുകളിൽ മരുന്ന് എത്തിച്ചാൽ മതി.  എന്നാൽ ഈ കൊണ്ടുവന്ന പതിനായിരങ്ങൾ വിലവരുന്ന ജനറിക് മരുന്നിനു തുല്യമായ ബ്രാന്റഡ് മരുന്നുകൾ വാങ്ങിയാൽ ചിലപ്പോൾ ലക്ഷങ്ങളായേക്കും.

ഒരു സംഘടനയുടെയും പിൻബലമില്ലാതെ നാലഞ്ചുപേർ ചേർന്നൊരുക്കുന്ന ഒരു പരിപാടിയുടെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ് കണ്ട് വിളിച്ച്, ഇതുവരെ പരിചയമില്ലാത്തയാൾ - ഇത്രയേറെ സാധനങ്ങൾ - ഇവിടെ വരെ കൊണ്ടുവന്നെത്തിച്ചിട്ട് ഒരു നന്ദിവാക്ക് കേൾക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ പോകുകയോ? എന്തു വിശ്വാസത്തിലാണു അവരിതു ചെയ്യുന്നത്? എന്നിലെ സംശയക്കാരനു വീണ്ടും കൌതുകം.

ഫേസ്ബുക്കിൽ നമ്മളുടെ വാക്കുകളും പ്രവർത്തികളും പരതിയപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്നവർ എന്നവർക്കു തോന്നിക്കാണണം. അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

                                       ********************************
അതെ, ചില മനുഷ്യർക്കു മറ്റു മനുഷ്യരിൽ ഇപ്പോഴും വിശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയുമുണ്ട്. അവരാണു മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പരസ്പര വിശ്വാസവും ഭൂമിയിൽ പ്രകാശവും പരത്തുന്നത്.
                                       ********************************

( മെഡിക്കൽ ഫീൽഡുമായി ബന്ധമുള്ള മാതാവിന്റെ കോണ്ടാക്റ്റ്സ് ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ജനറിക് മെഡിസിൻ സംഘടിപ്പിച്ച് ആവശ്യക്കാർക്ക് വിതരണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു അവർ.  ഇതേ ആവശ്യത്തിനുള്ള ബ്രാന്റഡ് മെഡിസിൻ വാങ്ങുന്ന കാശിനു കുറഞ്ഞത് അതിന്റെ പത്തിരട്ടിയാളുകളിൽ മരുന്നെത്തിക്കാൻ കഴിയും എന്നു   മനസ്സിലാക്കി, കയ്യിലുള്ള സമ്പാദ്യവും സഹൃദയരുടെ സഹായവും ചേർത്ത് തുനിഞ്ഞിറങ്ങുകയായിരുന്നെന്നു പിന്നീട് ഫോണിൽ വിവരിക്കുകയുണ്ടായി സിവിൽ സർവ്വീസിനു ശ്രമിക്കുന്ന നേരിട്ടു കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത  ആ മിടുക്കി.)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെൺകുട്ടികൾ - 2

              ************************

സുറുമിയും മീനുവും

ദുരിതബാധിതമേഖലകളിലേക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി ഷാനവാസിന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോഴേക്കും ടിപ്പർ ലോറിയിൽ സാധനങ്ങൾ കയറ്റിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. സാധനങ്ങൾ തരം തിരിക്കാനും എടുത്തു കൊടുക്കാനും ഓടി നടക്കുന്നവർക്കിടയിൽ ചുറുചുറുക്കുള്ള രണ്ടു പെൺകുട്ടികൾ. സുറുമിയും മീനുവും... സാധനങ്ങൾ കയറ്റിക്കഴിഞ്ഞു ലോറിയും  ജീപ്പും യാത്രയ്ക്കു തയ്യാറായി.  സന്തോഷ് ടിപ്പറിൽ വഴികാട്ടിയായി. അജയന്റെ ജീപ്പിൽ അജയനൊപ്പം ഷാനവാസും അമീനും ഞാനും...

ദേ..., രണ്ടെണ്ണവും വണ്ടിയിൽ.
ഇനിയും വെള്ളം ഇറങ്ങാത്ത കുണ്ടും കുഴികളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയാണു യാത്ര.  പന്തളത്തു നിന്നും ചെങ്ങന്നൂരിനു ടിപ്പർ ലോറികൾ മാത്രമേ വിടുന്നുള്ളൂ എന്ന വിവരവുമുണ്ട്. യാത്ര എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ടിപ്പറിന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറാം. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നുമുണ്ട്.  പക്ഷേ, അവർക്കൊരു കൂസലുമില്ല. രണ്ടുപേരിലും,  ‘ഇതൊക്കെയെന്ത്?‘  എന്ന മുഖഭാവം !!!

എങ്ങനെങ്കിലും അവിടെയെത്തിയാൽ തന്നെ, ക്യാമ്പുകളിലൊക്കെ കറങ്ങി സാധനങ്ങളൊക്കെ ഇറക്കി തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും പാതിരാത്രിയാവും.  എന്നാലും അവരിൽ യാതൊരു ഭാവഭേദമൊന്നുമില്ല.  അടുത്ത പരിപാടിയുടെ കടുത്ത പ്ലാനിംഗിലാണു രണ്ടും...

പല വഴികളിലും വെള്ളം കയറിക്കിടക്കുകയാണു. ലോറിക്കു പോലും കടന്നു പോകാനാവില്ല.  പോലീസ് ഞങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങൾ പലവട്ടം വഴി തിരിച്ചു വിട്ടു.  വഴികൾ പലതു പരതിയലഞ്ഞ് ഒടുവിൽ പന്തളമെത്തുമ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരവും കഴിഞ്ഞു.  ഇനി ജീപ്പിൽ പോകാൻ പറ്റില്ല, വേണമെങ്കിൽ ലോറിയിൽ പൊയ്ക്കോളൂ..  എന്നു പോലീസ് നിർദ്ദേശം. ജീപ്പ് ഒതുക്കി നമ്മൾ ഒരുവിധം വലിഞ്ഞു പിടിച്ച് ടിപ്പറിന്നു പിന്നിൽ  കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ അതിനുള്ളിലുണ്ട് അവർ രണ്ടും... :)

പിന്നെ, ക്യാമ്പുകളിൽ സാധനങ്ങൾ ഇറക്കിയും  വഴിയരികിലെ ആവശ്യക്കാർക്ക് ആവശ്യാനുസരണം സാധനങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്തും  കോരിച്ചൊഴിയുന്ന മഴയേയും കൂരിരുട്ടിനേയും ഭേദിച്ച് യാത്ര. അതിന്നിടയിൽ, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ രക്ഷപെടുത്തി ദുരിതാശ്വാസ കേന്ദ്രത്തിലെത്തിച്ച ഭാര്യയും ഭർത്താവും മകളുമടങ്ങിയ ഒരു കുടുംബത്തിനു, ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരു കൈത്താങ്ങ്.  അങ്ങനെ ടിപ്പറിൽ ഒരു കുടുംബം കൂടി.  പ്രളയ ദുരിത പർവ്വത്തിലെ അവരുടെ നേർക്കഥകൾ ഭീതിയോടെ നെഞ്ചേറ്റി നെടുവീർപ്പോടെ മടക്കയാത്ര.

‘സുറുമിയും മീനുവും ലോറിയിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നതു കണ്ടിട്ടാണു, സ്ത്രീകളടങ്ങിയ ആ ദുരിതബാധിത കുടുംബം അവരെക്കൂടി കൊണ്ടുപോകുമോയെന്ന അഭ്യർത്ഥനയുമായി ഞങ്ങളിലേക്കെത്തിയത്‘. ഈ കാര്യം അവർ പലയാവർത്തി എടുത്തു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തീർച്ചയായും അറച്ചു നിന്ന പലരിലും അതൊരു മാതൃകയായിട്ടുണ്ടാവും. പിന്നാലെ വന്ന വണ്ടികളിൽ കയറി തങ്ങളുടെ ബന്ധുവീടുകളിലേക്ക് ചില കുടുംബങ്ങളെങ്കിലും യാത്രയായിട്ടുണ്ടാവും...

എന്തായാലും,
കോരിച്ചൊഴിയുന്ന മഴയേയും കൂരിരുട്ടിനേയും വകവെയ്ക്കാതെ, അവശ്യസാധനങ്ങളും സഹായഹസ്തവുമായി ചെങ്ങന്നൂരിലേക്ക് ഒരു ടിപ്പർ ലോറിയിൽ, സുറുമിയും മീനുവുമല്ലാതെ വേറെ ഏതെങ്കിലും പെൺകുട്ടികൾ പോയിട്ടുണ്ടാകുവാനുള്ള സാദ്ധ്യത വളരെ വളരെ വിരളമാണു.

                                          ********************************
അതെ, ചില മനുഷ്യർക്കു മനുഷ്യനിൽ ഇപ്പോഴും വിശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയുമുണ്ട്. അവരാണു മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പരസ്പര വിശ്വാസവും ഭൂമിയിൽ പ്രകാശവും പരത്തുന്നത്.
                                         ********************************

(രണ്ടുപേരും ഒരു പ്രമുഖ വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരാണെന്ന കാര്യം പിന്നീടാണു മനസ്സിലായതു. ഈ പരോപകാര പ്രയത്നങ്ങളൊക്കെ അവരുടെ ജീവിതചര്യയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അമ്പലപ്പുഴക്കാരിയായ മീനു പുതിയ ചുമതലകളുമായി അടുത്ത ദിവസം നാട്ടിലേക്ക് പോയെങ്കിലും, സുറുമിയും സുറുമിയുടെ കുട്ടിപ്പട്ടാളവും ആവശ്യക്കാരെയും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളും കണ്ടെത്തി സദാ യുദ്ധസന്നദ്ധരായി ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം നിലകൊണ്ടു.   ഇരുവർക്കും ശോഭനമായ ഭാവിയുണ്ടാകട്ടെ എന്നാശംസിക്കുന്നു. )

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെൺകുട്ടികൾ - 3

ഹർഷ

വെള്ളപ്പൊക്ക ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന കുട്ടനാടിലേക്ക് ഞായറാഴ്ച സാധനങ്ങളുമായി പോകാനിരുന്ന ഞങ്ങളെ, ചെങ്ങന്നൂരിലെ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളിൽ ശനിയാഴ്ചതന്നെ എത്തിക്കുന്നതിനു കാരണക്കാരിലൊരാൾ ഹർഷയാണു. പല നാടുകളിൽ വിവിധ ജോലികളുമായി കഴിയുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് ക്യാമ്പിലേക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിന്നും മറ്റു ഒരുക്കങ്ങൾക്കുമായി ലഭിക്കുന്നത് വളരെക്കുറച്ചു സമയം മാത്രമായിരുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി ഏറെ വൈകിയോ ശനിയാഴ്ച അതിരാവിലെയോ മാത്രം നാട്ടിലെത്തുന്നവരാണു പലരും. ശനിയാഴ്ച തന്നെ ക്യാമ്പിൽ സാധനങ്ങൾ എത്തിക്കുക എന്നത് ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ കാര്യവും. എന്നാൽ ആവശ്യങ്ങൾ കൃത്യമായി അറിയിച്ചും അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റുകൾ കൈമാറിയുമൊക്കെ വിലപ്പെട്ട സമയം ലാഭിച്ചത് ഹർഷയാണ്.


യാത്രയിലുടനീളം അവർ ഞങ്ങൾക്കു ഫോണിലൂടെ വേണ്ട  മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  വളരെ ഊർജ്ജസ്വലതയോടെ വിവിധ സംഘങ്ങളെ നയിച്ചും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചും,  ഐ.എച്ച്.ആർ.ഡി.ഇയിലെയും ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിലെയും  ക്യാമ്പുകളിൽ അവർ ഓടി നടന്നു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കാഴ്ചയാണു ഞങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.

ദുരിതാശ്വസപ്രവർത്തകർ എത്തിക്കുന്ന എല്ലാ നല്ല വസ്തുക്കളും തങ്ങൾക്കു തന്നെ ലഭിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ഏറെ നഷ്ടങ്ങൾ വന്ന ഒരു ജനതയ്ക്കു മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും മനസ്സാന്നിദ്ധ്യം കൈവിടാതെ, താൻ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ക്യാമ്പിനു ആവശ്യമുള്ളവ മാത്രമെടുത്തിട്ട് സമീപത്തെ മറ്റു ക്യാമ്പുകളിലെ ആവശ്യങ്ങൾ കൂടി അറിഞ്ഞ് സഹായിക്കുന്ന  വിശാല മനസ്സുള്ള വ്യക്തികളെ ആ സാഹചര്യത്തിൽ കാണുക എന്നത് വളരെ  അപൂർവ്വമായ  സംഗതിയാണു. അങ്ങനെയുള്ള പുതുതായി ആരംഭിച്ചതും സാധനങ്ങൾക്കു അത്യാവശ്യക്കാരുമായ സമീപത്തെ ക്യാമ്പുകളിലേക്ക്, ഞങ്ങളോടൊപ്പം ടിപ്പർ ലോറിയിൽ കയറിവന്ന് വഴികാട്ടിയാകാൻ ആ രാത്രി സമയമൊന്നും അവർക്ക് പ്രതിബന്ധമായില്ല എന്നതും കാണാതിരുന്നുകൂടാ...

ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്,
ചെങ്ങന്നൂരിലെത്തിയ ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ള സമീപ ജില്ലകളിലെ സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകർക്ക് വഴികാട്ടിയും, നാട്ടുകാരായ ദുരിതബാധിതർക്ക് സ്വാന്തനവുമൊക്കെയായി ഇത്രയേറെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളൊക്കെയെടുത്തു ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ പാറിപ്പറന്നു നടന്ന അവർ,  പഠനാർത്ഥം ചെങ്ങന്നൂരെത്തിയ ഒരു വടക്കൻ കേരളക്കാരിയായ വിദ്യാർത്ഥിനിയാണു എന്നതാണു!!

പ്രവർത്തിക്കാൻ മനസ്സുള്ളവർക്കുമുന്നിൽ പ്രതിബന്ധങ്ങളില്ല എന്നു നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുകയാണു ഹർഷയും...


ഗായത്രി
ഞങ്ങളുടെ ടീം ലീഡർ ഷാനവാസിനു ഇടയ്ക്കിടെ ആവശ്യങ്ങൾ അറിയിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടനാട് ഭാഗത്തു നിന്നും വരുന്ന ഫോൺകോളുകളിൽ നിന്നാണു ഗായത്രിയെന്ന പേരു പരിചിതമാകുന്നത്. അമ്പലപ്പുഴ നിന്നും തകഴിക്കുപോകുന്ന റോഡിനു സൈഡിൽ രണ്ടുമുറിക്കടകളിൽ കളക്ഷൻ സെന്ററും വിതരണകേന്ദ്രവും കൂടി സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ പ്രവർത്തനം. ആലപ്പുഴ അമ്പലപ്പുഴ ഭാഗങ്ങളിലെ ഇരുപതോളം ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് മരുന്നും സാധനങ്ങളും എത്തിക്കുന്ന ചുമതലയാണു ഒന്നാം വർഷ ബിരുദവിദ്യാർത്ഥിയായ ആ കുട്ടിയും കൂട്ടുകാരും കൂടി ഏറ്റെടുത്തത്.  ആലപ്പുഴ അമ്പലപ്പുഴ ഭാഗങ്ങളിൽ ലഭ്യമല്ലാതായ ചില അവശ്യമരുന്നുകൾ തേടിയാണവരുടെ വിളി ഞങ്ങൾക്കെത്തിയത്. ശ്വാസം മുട്ടലിനാൽ അത്യാസന്ന നിലയിലെത്തിയ ഒരു രോഗിക്കുള്ള ഇൻഹൈലറായിരുന്നു മുഖ്യ ആവശ്യം. അതു നാട്ടിൽ നിന്നും വാങ്ങി ഒരു കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ്സിന്റെ ഡ്രൈവർ  കൈവശം നൽകിയാണു ഗായത്രിയുടെ അടുത്തെത്തിച്ചത്. ഗായത്രിയെ നേരിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞതു, വണ്ടാനത്തെ ലാലിന്റെ വീട്ടിൽ ദുരിതബാധിതരായ മൂന്നു ബന്ധു കുടുംബങ്ങൾ കൂടി കഴിയുന്നുണ്ടെന്ന വിവരമറിഞ്ഞ് സന്ദർശിക്കാൻ പോയ സമയത്താണു. വളരെ ചുറുചുറുക്കോടെ കാര്യങ്ങൾ ഓടി നടന്നു ചെയ്യുന്ന ഗായത്രിയെ ഞങ്ങൾക്കവിടെ കാണാൻ സാധിച്ചു.

ഗായത്രിക്കൊപ്പം

( ലാലിനെക്കുറിച്ച് ഒരു വരി കുറിക്കാതെ ഈ കുറിപ്പ് പൂർത്തിയാക്കുന്നതു ശരിയല്ല.  രണ്ടു മൂന്നു ദുരിതബാധിത കുടുംബങ്ങൾക്കു സംരക്ഷണമൊരുക്കുന്ന ലാലിന്റെ വീട് എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വലിയ വീടാണു ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചത്.  എന്നാൽ എത്തിപ്പെട്ടതു, കടൽ തീരത്തു എല്ലാവർക്കുമൊന്നു നിന്നു തിരിയാൻ സ്ഥലമില്ലാത്തത്ര ചെറിയ, പലകയടിച്ച ഒരു കുടിലാണു കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. പക്ഷേ അവിടെ, വിശാലമായ മനസ്സും ചിന്തയും കൊണ്ട് ചെറുകുടിലുകളെ സ്വർഗ്ഗമാക്കി മാ‍റ്റുന്ന വലിയ മനുഷ്യരെ  കണ്ടു കണ്ണു നിറഞ്ഞു. ഇനിയും വികസിക്കാത്ത നമ്മളുടെ മനസ്സിന്റെ ഇടുക്കം സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുന്നത് ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലാണു...  )

ലാലിനും, സമീപത്തെ ചില പ്രമുഖ സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകർക്കുമൊപ്പം

                                        ********************************
അതെ, ചില മനുഷ്യർക്കു മനുഷ്യനിൽ ഇപ്പോഴും വിശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയുമുണ്ട്. അവരാണു മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പരസ്പര വിശ്വാസവും ഭൂമിയിൽ പ്രകാശവും പരത്തുന്നത്.
                                       ********************************

കുരുക്ക്

      ഹൃദയത്തിനാണു  ആദ്യം മുറിവേറ്റത്. ഒടുവിൽ, ഉറവ വറ്റിയ കണ്ണീർ തടങ്ങളിലും ചോര പൊടിഞ്ഞു.  സകല വിഷമങ്ങളും ആവാഹിച്ച് ഉത്തരത്തിലേക്ക് ഉയർന്നാലോ എന്ന ചോദ്യം പതിയെ  ഉള്ളിൽ ഉയിർകൊണ്ടു. അയയായ് വലിച്ചു കെട്ടിയിരുന്ന കയറിന്റെ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞയഗ്രമൊരു വിഷസർപ്പമായി തലയാട്ടി ഉത്തരം കാട്ടി. മറ്റുത്തരങ്ങൾ തേടാതെ കയറെടുത്ത് അവൻ കുരുക്കുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ കയറിൽ കുരുക്ക് തീർക്കുന്നതിന്നിടയിലാണ് ആ ചിറകടി ആദ്യമായവന്റെ മുറിയിലെത്തിയത്. വഴിതെറ്റിയെത്തിയ ഒരു പക്ഷിയുടെ ചിറകുകൾ മുറിയിലെ പങ്കയുടെ ഇലയുമായി കൊരുത്ത ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. 

കഷ്ടം!! അതിന്റെ ഇടനെഞ്ചിലും ചോര പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം.  മുറിയിലെ പങ്കയുടെ തിരിയലിനെ തോൽപ്പിക്കുന്ന വേഗത്തിൽ ചിറകുകൾ വീശി ആ സുന്ദരിപ്പക്ഷി മുറിയുടെ മുക്കിലും മൂലയിലും ഓടി നടന്നു.

 മുറിയോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന തെക്കേ മാവിന്റെ ശിഖരത്തിൽ കൂടുള്ള,  നീണ്ട കൊക്കുകൾ കൊണ്ട് പൂവിൽ നിന്നും തേൻ നുകരാൻ തന്റെ വീടിന്റെ മുന്നിലെ ചെമ്പരത്തിയിൽ നിത്യം വന്നെത്താറുള്ള ഇണക്കുരുവികളിൽ ഒരുവൻ.... 

ഒരു ചെറുതേൻ കിളി.

ഫാനിന്റെ ഇതളുകളിൽ നിന്നും അതിന്റെ ശക്തമായ കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒഴിഞ്ഞു മാറിക്കൊണ്ട് വാതിലടഞ്ഞു കിടന്ന  മുറിയിൽ അത് പരിഭ്രാന്തനായി പാഞ്ഞു നടന്നു. കടന്നുവന്ന ജനാലയുടെ പാളി അപ്പോഴും  തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ  ആ കുരുവി ചിറകിട്ടടിച്ചു. തന്റെ ഉള്ളിലെ ചങ്കിടിപ്പിന്റെ അതേ താളം അവനപ്പോൾ ആ ചിറകടിയിലും കേട്ടു. അതേ താളത്തിൽ തന്നെ അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കയറും വിറകൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫാൻ നിർത്താനും വാതിൽ തുറക്കാനുമായി അവൻ വേഗം ചാടിയെണീറ്റു. എന്നാൽ അതിനു മുമ്പേ തന്നെ തിരികെ പറന്നു പോകാൻ അത് പാതി തുറന്നു കിടന്ന ആ ജനാല തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു.

ഹോ!! സമാധാനമായി...  ഉള്ളിലിത്തിരി ശാന്തത കൈവന്ന പോലെ... 

എന്നാൽ ആ സമാധാനത്തിനു ഏറെ ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.  അല്പ സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അത് തിരികയെത്തി.  എന്തെങ്കിലും അപകടം പിണയുമോയെന്ന ആശങ്കയാൽ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ പിടപ്പ് വീണ്ടും അവതാളത്തിലായി.

അതേ സമയം,  കുരുവിയിൽ കുറച്ചു കൂടി ആത്മവിശ്വാസം കൈവന്നിരുന്നു. അത് ഫാനിന്റെ താഢനത്തിൽ നിന്നും ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും  ഒഴിഞ്ഞുമാറിക്കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ജനൽ വഴി പുറത്തു പോയും പിന്നെ തിരികെ വന്നും അത് കളി തുടർന്നു. ഫാനിന്റെ സ്പീഡ് ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിച്ചും ഓഫ് ചെയ്തും പിന്നെ ഓൺ ചെയ്തും അവനും ആ കളിയിൽ അതിനൊപ്പം കൂടി. അപ്പോഴൊക്കെയും കുരുവി കൂസലില്ലാതെ  തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും പാറി നടന്നു.  ഒരിക്കലും താനിവിടെയൊരു കുരുക്കിൽ അകപ്പെട്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നു എന്നപോലെയായിരുന്നു അപ്പോൾ അതിന്റെ ഭാവം.  ഏതു ദിക്കിലേക്കു പറന്നാലും പഴയ സ്ഥലത്തു തന്നെ തിരിച്ചു വരുന്ന രീതിയിൽ  അതു ലംബമായും തിരശ്ചീനമായും വൃത്തം വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.  തിരിയുന്ന പങ്കയുടെ ഇതളുകളിൽ ചിറകുടക്കാതെ നല്ല മെയ്‌വഴക്കത്തോടെ എത്ര മനോഹരമായാണ് അത് പാറി നടക്കുന്നത്?! . അവന്റെയുള്ളിലെ ചിറകടിയും അപ്പോഴൊരു സംഗീതമായി.

കയ്യിലിരുന്ന കയറിലെ കുരുക്കിന്റെ ബലം ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പാക്കിക്കൊണ്ട്  അവൻ പതിയെ മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങി.  ആയുസ്സു നീട്ടിക്കിട്ടിയ തെക്കുവശത്തെ മാവിന്റെ ചാഞ്ഞ ശിഖരത്തിലേക്ക് കയറിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങളും വരിഞ്ഞു കെട്ടി ഒരു ഊഞ്ഞാലുണ്ടാക്കി ആടിയുയർന്നവൻ ഉത്തരം തൊട്ടു.

ഒഴിവു ദിവസത്തെ കളി

രണ്ടാഴ്ച മുമ്പാണു 'ഒഴിവു ദിവസത്തെ കളി' എന്ന ചിത്രം കണ്ടത്. സമയം കിട്ടുന്ന സമയത്ത് ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ അവസാനിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ ചിത്രത്തെ കുറിച്ച് ചിലതു എഴുതാമെന്ന് അന്നൊരു കൂട്ടുകാരനു വാക്ക് കൊടുത്തതാണു.

ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ നന്ദാവനം ലോഡ്ജിന്റെ എഴുപതാം നമ്പർ മുറിയിൽ ഒത്തു ചേർന്ന് മദ്യപിക്കുന്ന നാലു സുഹൃത്തുക്കളുടെ  ഒരു ദിവസമാണു ഉണ്ണിയുടെ 'ഒഴിവു ദിവസത്തെ കളി' എന്ന കഥ. സിനിമയിൽ, ഒഴിവു ദിവസം എന്നത് ഒരു ഇലക്ഷൻ ദിനമാകുകയും കൂട്ടുകാരുടെ എണ്ണം അഞ്ചാകുകയും ലൊക്കേഷൻ കാടിനു നടുവിലുള്ള ഒരു ഗസ്റ്റ് ഹൗസ് ആകുകയും ചെയ്തു.

കഥകൾ സിനിമയാക്കുമ്പോൾ സാധാരണ, ഏച്ചുകെട്ടലുകൾ മുഴച്ചിരിക്കുകയും, കഥകൾ നമ്മളിൽ ഉണർത്തിയ ഭാവനകളേക്കാൾ നിറം കുറയുകയുമായിരുന്നു പതിവ്. എന്നാൽ,  അതിനു വിപരീതമായി ഒഴിവു ദിവസത്തെ കളിയെന്ന ഉണ്ണി ആറിന്റെ കഥയേക്കാൾ മനോഹരമായി സിനിമ എന്നതാണു എന്റെ അഭിപ്രായം.

വിസ്മയമുണർത്തിയ മറ്റൊരു കാര്യം അഭിനയമാണു. മദ്യപിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന്റെ  നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുമെങ്കിൽ, തീർച്ചയായും മദ്യപിച്ചുകൊണ്ട് മദ്യപാനിയുടെ സ്വഭാവവിശേഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുക ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കുമല്ലോ? വിവിധ മാനസികനിലയിലുള്ള ആളുകളിൽ മദ്യം അകത്തു ചെല്ലുന്നതനുസരിച്ച് വെളിവാക്കപ്പെടുന്ന സ്വഭാവ വിശേഷങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അഭിനേതാക്കൾക്കു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നമുക്കിടയിൽ പല തരത്തിലുള്ള ആളുകളുണ്ട്. ഏറെപ്പേരും പൊതു ഇടങ്ങളിൽ തങ്ങളെ മാന്യതയിൽ പൊതിഞ്ഞു കാഴ്ചയ്ക്കു വെക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ വേറെ ചില ചിന്താഗതികളും സ്വഭാവങ്ങളും കൊണ്ട് നടക്കുന്നവരാണു. പരമ്പരാഗതമായി കിട്ടുന്ന ചില സ്വഭാവ സവിശേഷതകൾ പുതിയ കാലത്തിനു യോജിക്കാത്തവയെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നമ്മുടെയുള്ളിൽ നാം തന്നെ ചങ്ങലയ്ക്കിടുന്ന പതിവുമുണ്ട്.  സാഹചര്യമോ സമാനമനസ്കരെയോ ഒത്തു കിട്ടുമ്പോൾ പുറത്തുവരാറുള്ള ആ സ്വഭാവങ്ങളെ, ഇവിടെ മദ്യം ആ ചങ്ങലകളിൽ നിന്നും തുറന്നു പുറത്തു വിടുന്നത് ഭീതിയോടയേ നമുക്ക് വീക്ഷിക്കാനാകൂ...

അകത്തേക്ക് പോകുന്ന ഓരോ ഗ്ലാസ്സ് മദ്യവും പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നോ രണ്ടോ പതിറ്റാണ്ടിനപ്പുറത്തെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥ കൂടിയായാണു എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടതു. പിന്നിലേക്ക് പോയിപ്പോയി അവസാനം രാജഭരണവും ഉച്ഛനീചത്വങ്ങളും ജാതീയതയുമൊക്കെ ഒന്നിച്ച് പകർന്നാടുകയാണു നമുക്കു മുന്നിൽ. (എന്നാൽ എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഈ നടന്നതൊക്കെ സമകാലീന സംഭവങ്ങളുടെ നേർക്കാഴ്ച കൂടിയാണല്ലോ, നമ്മളിപ്പോഴും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു പിന്നിൽ തന്നെയാണല്ലോ എന്നുകൂടി തോന്നി :) )

വിവിധ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജനിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരിൽ, വിവിധ ജീവികളോടും ജാതികളോടും സ്ത്രീകളോടുമൊക്കെ ഉള്ള സമീപനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലുണ്ടാകുന്ന വ്യത്യാസങ്ങൾ വീക്ഷിക്കാൻ കഴിയും.

മേൽജാതിക്കാരന്റെയുള്ളിലെ അധീശത്വ ഭാവം, താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരന്റെയുള്ളിൽ ഉറച്ചുപോയ വിധേയത്വം, പൊതുസമൂഹം മൊത്തത്തിൽ വെച്ചു പുലർത്തുന്ന വെളുപ്പിനോടുള്ള ആരാധനയും കറുപ്പിനോടുള്ള പുശ്ചവും, സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ തലത്തിലുള്ളവരുടെയും വിവിധ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുള്ളവരുടേയും സ്ത്രീകളോടുള്ള സമീപനങ്ങൾ,  വ്യക്തികളേയും അവരുടെ സ്വാധീനങ്ങളേയും പരിഗണിച്ചു കൊണ്ട് കുറ്റവും ശിക്ഷയും കടുകുമണിയോളം ചെറുതാവുകയും രാക്ഷസനോളം വലുതാവുകയും ചെയ്യുന്ന മറിമായങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ ഒരൊറ്റ ക്യാൻവാസിൽ വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു.

സ്ത്രീയെ പലരീതിയിലാണു പുരുഷൻ സമീപിക്കുക. അതൊരു അടുക്കള ജോലിക്കാരി ആണെങ്കിൽ സമീപനത്തിൽ പിന്നെയും മാറ്റമുണ്ടാകാം. പെണ്ണിന്റെ താല്പര്യങ്ങൾ കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയുന്നവരും, സമീപനത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കുന്നവരും, തൊട്ടാൽ മാത്രം മനസ്സിലാകുന്നവരും സമൂഹത്തിലുണ്ട്. ചൂളമടിയിലൂടെയുള്ള ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കൽ മുതൽ പഞ്ചാര വർത്തമാനത്തിലൂടെ കയറിപ്പിടുത്തം വരെ അത് ചെന്നെത്താം. വിവിധ വ്യക്തികളുടെ സ്വഭാവ വിശേഷത്തോടും ധൈര്യത്തോടും മദ്യത്തിന്റെ അളവിനോടും ചേർത്താണതു ചിത്രത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആദ്യത്തെ ബിയറടിയിൽ സ്ത്രീയെ നോക്കിയുള്ള ചൂളം വിളി ആരംഭിക്കുന്നു. മദ്യക്കുപ്പികൾ ഒഴിയുന്നതനുസരിച്ച് ശൃംഗാരം വഴി ബലാൽക്കാരത്തിലേക്ക്.... ചൂളമടിച്ച് താൽപ്പര്യമളക്കുന്നവൻ, ശൃംഗരിച്ച് താൽപ്പര്യമളക്കുന്നവൻ, ആഗ്രഹിച്ചതു നേടാൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകുന്നവൻ... ഇവർക്കൊക്കെ വ്യക്തമായ പശ്ചാത്തലങ്ങൾ മനോഹരമായി ചേർത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്നു.

നമുക്കു ചുറ്റും പല സ്വഭാവക്കാരുണ്ട്. പടത്തിലും അത്തരം ചിലരാണു കൂട്ടുകാർ. കൂട്ടുകാർക്കു വേണ്ടി സാഹസം കാട്ടുന്ന, ഇഷ്ടമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പോലും കൂട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ചെയ്യുന്ന, എല്ലാവരോടും സ്നേഹമുള്ള ചിലർ (ദാസൻ). എന്തൊക്കെ ചെയ്താലും നിന്ദിക്കുന്ന, മറ്റുള്ളവർ തനിക്കു വേണ്ടി ജീവിക്കേണ്ടവരും തന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിക്കേണ്ടവരുമാണെന്നു കരുതുന്ന മറ്റുചിലർ... (ധർമ്മപാലൻ) ഓരോ വിഷയത്തിലും വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുള്ള വേറേ ചിലർ...

വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുള്ള ചിലർ തന്നെ ആദ്യമൊക്കെ കലഹിക്കുമെങ്കിലും മദ്യത്തിൽ വെള്ളമൊഴിക്കുന്നതിനൊപ്പം നിലപാടുകളിലും വെള്ളമൊഴിച്ച് നേർത്തു നേർത്തു മുതലാളിത്തത്തിനോട് സമരസപ്പെടുന്നതും ഒടുവിൽ മുതലാളിത്തത്തിന്റേയും അധികാരത്തിന്റേയും കാവലാളാകുന്ന കാഴ്ച സമകാലീന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നേർകാഴ്ചകൂടിയാകുന്നു.

 മദ്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഉള്ളിൽ ചങ്ങലയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന സകല ചിന്താഗതികളും സ്വഭാവങ്ങളും പുറത്തു ചാടിയ സമയത്താണു, കറുത്ത നിറത്തിന്റെ പേരിൽ കൂടെക്കൂടെ അവഹേളിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ദാസൻ എന്ന ട്യൂഷൻ മാസ്റ്റർ, എണീറ്റു നിന്ന് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചത് (കവിത ചൊല്ലിയത്). അതിന്റെ തീക്ഷ്ണതയിൽ ഉദയം ചെയ്ത മൂകതയിൽ നിന്നും മോചനമായാണു ആ കളി പിറന്നത്.  ഒരു കള്ളനും പോലീസും കളി. നറുക്കിട്ട് രാജാവും മന്ത്രിയും പോലീസും കള്ളനുമായി നാലുപേർ മാറി. അഞ്ചാമൻ ന്യായാധിപൻ. പോലീസ് കള്ളനെ കണ്ടു പിടിക്കണം. പക്ഷെ തെറ്റി രാജാവിനെയോ മന്ത്രിയേയോ കള്ളനെന്നു വിളിച്ചാൽ ശിക്ഷ അഞ്ച് അടിവീതമാണു.

എന്നാൽ പോലീസിനു തെറ്റു സംഭവിക്കുമ്പോൾ, കൈക്കൂലിയുമൊക്കെ നൽകി രാജാവിനെയും മന്ത്രിയെയും ന്യായാധിപനെയുമൊക്കെ സ്വാധീനിച്ച് ശിക്ഷയിൽ നിന്നും ഒഴിവാകുകയാണു. പക്ഷേ ഒടുവിൽ എല്ലാവരും കൂടി വിചാരണ ചെയ്ത്, മോഷണമെന്നതിനെ ഒരു രാജ്യദ്രോഹ കുറ്റമാക്കുകയും, രാജ്യദ്രോഹിക്കു വധശിക്ഷ വിധിക്കുകയും യാതൊരുവിധ ദയയും കാണിക്കാതെ,  നെഞ്ചിൽ ചവിട്ടി താഴെയിടുകയും, കളിയാണെന്നതു പോലും പരിഗണിക്കാതെ എല്ലാവരും കൂടി തൂക്കിക്കൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്നു.

 "മൂന്നു പെഗ്ഗിന്റെ  പൊയ്ക്കാലിലൂന്നി നിൽക്കുന്ന തലച്ചോറിലപ്പോൾ ധർമ്മപാലൻ ചവിട്ടു നാടകത്തിലെപ്പോലെ കാലുകളുയത്തി രാജാവിനെപ്പോലെ വേഷം കെട്ടി നിന്നു" എന്നാണു കഥയിൽ ഉണ്ണി. ആർ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. മദ്യത്തിന്റെ പൊയ്ക്കാലിലേറിയ മറ്റുള്ളവരുടെ തലച്ചോറുകളിൽ മന്ത്രിയും പോലീസും ന്യായാധിപനും ശിക്ഷിക്കാനുളള സർവ്വാധികാരത്തെ ആവാഹിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

വധശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കപ്പെട്ടത് ആരായിരിക്കും? ചരിത്രമറിയുന്നവനു അതു ആരായിരിക്കുമെന്നത് പ്രവചിക്കാൻ കഴിയും. ലോകത്തിലെ, നമ്മുടെ നാട്ടിലേയും സമകാലീന സംഭവങ്ങൾ വീക്ഷിക്കുന്നവനും ഉത്തരം തെറ്റില്ല...

ഒടുക്കം:
ചിത്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, പാകം ചെയ്യാനായി ഒരു കോഴിയെ കൊല്ലുന്ന രംഗമുണ്ട്. ചിത്രത്തിൽ കോഴിയെ കൊല്ലുന്നതു കാണിക്കുന്നതൊക്കെ കുറ്റമായതിനാലാകും കഴുത്തിൽ കയറിട്ടു കെട്ടിത്തൂക്കിയ ശേഷം ഒരു നിശ്ചലമായ ഫ്രെയിമിൽ കോഴിയുടെ ചിറകടി ശബ്ദം മാത്രം കേൾപിച്ചത് എന്നു കരുതി. എന്നാൽ ചിത്രത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനെ കാണിച്ച ശേഷം ആ പഴയ ചിറകടി ശബ്ദം മാത്രമുള്ള നിശ്ചലമായ ഫ്രെയിം അവസാന ഫ്രെയ്മായി വന്നപ്പോൾ, അതൊരു മനുഷ്യന്റെ മരണപ്പിടപ്പിന്റെ ശബ്ദമായി മാറി. അതിന്റെ ഷോക്കിൽ,  ഒരു നല്ല ചിത്രം കണ്ടിട്ടും എഴുന്നേറ്റു നിന്നൊന്നു കയ്യടിക്കാൻ പോലുമാകാതെ ഞാൻ ഇരുന്നു പോയി.

കണ്ണീരിൽ നനയുന്ന ആഘോഷങ്ങൾ

ആഘോഷങ്ങൾ കണ്ണുനീരിൽ അവസാനിക്കരുതെന്നു തീരുമാനിക്കാൻ നമുക്കു സമയമായി. പകരം, ആഘോഷങ്ങൾ അശരണരുടെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്ന വേളകളാവട്ടെ.

സന്തോഷവും ദു:ഖവും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ആ ജീവിതാവസ്ഥയോട് നമ്മളും നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളും എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നത് നമ്മളിലോരോരുത്തരുടേയും സ്വഭാവത്തെ തന്നെ നിർമ്മിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും, ആരാധനാലയങ്ങളിൽ നിന്നും, അടുത്തിടപഴകുന്നവരിൽ നിന്നും കണ്ടു പഠിക്കുന്ന ശീലങ്ങളാണ് നമ്മുടെ സ്വഭാവമായി തീരുന്നതു. ആരാധനാലയങ്ങൾ നന്മയുടെ പാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞു തരുമെന്ന വിശ്വാസമാണ് നമുക്ക്. അൽപ്പം കുറുമ്പുള്ള ഒരു കുട്ടി പള്ളിയിലോ അമ്പലത്തിലോ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നു കേട്ടാൽ മാതാപിതാക്കൾക്കു എന്തു സന്തോഷമാണ്. ദൈവസന്നിധിയിൽ നിന്നും നല്ലതേ വരൂ എന്നാണ് ഓരോ സാധാരണക്കാരന്റെ വിശ്വാസം.

ജീവിതാവസ്ഥകളോട് വിവിധ രീതിയിൽ പ്രതികരിക്കുന്ന, വിവിധ സ്വഭാവങ്ങളുള്ള ആൾക്കാർ നമുക്കു ചുറ്റിലുമുണ്ട്. ചിലർ, പിറന്നാളാഘോഷം പോലെയുള്ള തങ്ങളുടെ സന്തോഷസമയം അനാഥരോടും അശരണരോടുമൊത്ത് അവർക്കു കൂടി സന്തോഷം പകർന്നു ആഘോഷിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലർ ഓർമ്മദിവസങ്ങൾ പോലുള്ള ദു:ഖ ദിനങ്ങളിൽ അനാഥരോടും അശരണരോടുമൊപ്പം ചിലവഴിച്ചും അവരെ സഹായിച്ചും സ്വന്തം ദുഖങ്ങൾ മറികടക്കുന്നു. ചിലർ ദു:ഖങ്ങൾ മറക്കുന്നതു കവിതകളെഴുതിയും ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചുമൊക്കെ തങ്ങളുടെ സർഗ്ഗക്രിയയെ പോഷിപ്പിച്ചാണ്. അതേ സമയം മറ്റുചിലരോ, സമ്പത്തു ധൂർത്തടിച്ചും, സിഗററ്റും മദ്യവും മയക്കുമരുന്നുമൊക്കെ രുചിച്ചും, സ്വന്തം സമ്പത്തും തന്റെയും കൂട്ടുകാരുടേയും ശരീരവും ആരോഗ്യവും അപകടത്തിലാക്കിയാണു സന്തോഷവും ദു:ഖവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. എവിടുന്നാണു ഒരേ ജീവിതാവസ്ഥയ്ക്കു നേർ വിപരീതങ്ങളായ രണ്ട് പരിഹാരമാർഗ്ഗങ്ങൾ നമുക്കുണ്ടായതു. തീർച്ചയായും ചുറ്റുപാടുകളിലെ കാഴ്ചകളും, ശീലങ്ങളും, ആ സമയത്തു കൂടെയുള്ള കൂട്ടുകാരുമാണ് മനുഷ്യനു ഇത്തരം നല്ലതും ചീത്തയുമായ വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത്. സന്തോഷവും ദു:ഖവുമൊക്കെ കടന്നു പോകും. എന്നാൽ ശീലങ്ങൾ നമ്മെ വിട്ടുപോകാൻ അൽപ്പം ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഏതു അവസ്ഥയിലും ഉപകരിക്കുന്ന നല്ല ശീലങ്ങൾ നമ്മളിൽ വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്.

എന്നാൽ ചുറ്റുപാടുകളിലെ കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും ശരിതെറ്റുകൾ സ്വയം വേർതിരിച്ചെടുത്തുവെച്ച് അതിലെ ശരി, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ പെട്ടൊന്നൊരു ദിവസം കടന്നുവരുന്ന ദു:ഖസമയത്തോ സന്തോഷ സമയത്തോ പ്രയോഗിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. അതിനു എപ്പോഴും നേരായ മാർഗ്ഗം തൊട്ടു മുന്നിലുണ്ടാവുക എന്നതാണ് ആവശ്യം. അവിടെയാണ് നേരിന്റെ പാഠശാലകളാകാൻ കഴിയുന്ന വിദ്യാലയങ്ങളുടേയും ആരാധനാലയങ്ങളുടേയുമൊക്കെ പ്രശസ്തി. നന്മയുടെ പാഠങ്ങൾ ചൊല്ലിക്കൊടുക്കാനും പ്രവർത്തിയിൽ കാണിച്ചു ശീലമാക്കാനും അവിടെ കഴിയണം. അതേസമയം അവിടെ എന്തെങ്കിലും മോശം ശീലം കടന്നു വന്നാൽ, അതൊരു നല്ല ശീലമായി തെറ്റിധരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അതിയായ സൂക്ഷ്മത അവിടങ്ങളിലുണ്ടാവേണ്ടതുമുണ്ട്. വിവാഹം നടത്താൻ സ്ത്രീധനത്തിന്റെ ഒരു വിഹിതം വേണമെന്നു ഒരു ആരാധനാലയം തീരുമാനിച്ചാൽ, അതു നൽകുന്ന സന്ദേശം സ്ത്രീധനം വാങ്ങാമെന്നതാവും. കെട്ടുകാഴ്ചകളും വെടിക്കെട്ടുമൊക്കെ അതിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ സമ്മാനമുറപ്പിക്കുമ്പോൾ പ്രകടനങ്ങളുടെ വലിപ്പത്തിൽ എന്തോ വലിയ കാര്യമുണ്ടെന്നു ചിലർക്കെങ്കിലും തോന്നാം. ആരാധനാലയങ്ങളിലെ കരുണയില്ലാത്ത കാഴ്ചകൾ, ഭക്തരുടെയുള്ളിലെ കരുണയെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കിയേക്കാം.

സഹജീവികളോട് കരുണകാട്ടേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചും, ധൂർത്തുകൾ ഒഴിവാക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചും, മനുഷ്യനോട് പറയേണ്ടതും നേരായമാർഗ്ഗങ്ങൾ കാട്ടിക്കൊടുക്കേണ്ടതുമായ ഇടങ്ങളാണു ദൈവസന്നിധികൾ. അവിടെത്തന്നെ ഇവയൊക്കെ ആരാധനയായിത്തീർന്നാൽ നമുക്ക് പിന്നെ തെറ്റുകൾ എന്തെന്നു പോലും മനസ്സിലായെന്നു വരില്ല.

ഇനിയെങ്കിലും നമുക്കു യാതൊരു ആവശ്യമില്ലാത്ത മാർഗ്ഗങ്ങളെ ആഘോഷങ്ങൾക്കായും മത്സരങ്ങൾക്കായും അവലംബിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. രണ്ട് കൂട്ടർക്കു തമ്മിൽ മത്സരം വേണമെങ്കിൽ , തങ്ങളുടെ പ്രദേശത്തെ ദാരിദ്ര്യം നിർമാർജ്ജനം ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിൽ... തങ്ങളുടെ പരിസരവും ജലസ്രോതസ്സുകളുമൊക്കെ ശുചിയാക്കി വെയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ... നാട്ടിലെ പട്ടിണി മാറ്റാൻ... ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്ന കാര്യത്തിൽ.... ഉന്നതജോലിയിലെത്തിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ... ഒക്കെ മത്സരിക്കാം. ആരാധനാലയങ്ങൾ അതിനു മുൻ‌കൈയ്യെടുത്തു ഇനിയെങ്കിലും മാതൃകകൾ കാട്ടണം.

സർക്കാരുകൾക്കും അത്യാവശ്യമായി ചിലതു ചെയ്യാനുണ്ട്. അനാവശ്യമെന്നു തീർച്ചയുള്ള, മദ്യം, സിഗററ്റ്, വെടിക്കെട്ട്, വന്യജീവികളുടെ പ്രദർശനം, കേഡർ സംഘടനകളുടെ കായിക/ആയുധപരിശീലനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ കുറേ കാര്യങ്ങളിലെങ്കിലും നിരോധനങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും കർശനമായി പ്രാവർത്തികമാക്കണം.

നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള, നല്ല ശീലങ്ങളുള്ള തലമുറകൾ വളരട്ടെ....

Image from : http://karlafluksi.deviantart.com/art/Shampain-435308890

അതിഥി

ഒടുവില്‍, യാത്രയ്ക്കുള്ള അനുമതി വന്നു.
അതും പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ സ്ഥലത്തേക്കു. ഒരു മൃഗമോ, പറവയോ, വൃക്ഷമോ ഒന്നുമല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ഉറുമ്പായെങ്കിലും ആ ഭൂമിയില്‍ എത്തിപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്തവര്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. അതെ ഏറെ വഴിദൂരമുള്ള ആ വാഗ്ദത്തഭൂമിയിലേക്കു ഞാനും യാത്രയാകുന്നു.

പണ്ടേ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നതിനാല്‍ വളരെ വേഗം തന്നെ ഇറങ്ങി. യാത്രയില്‍ ചെന്നു ചേരുന്ന ഓരോ ഇടത്താവളത്തിലും, ഒരുകൂട്ടര്‍ യാത്രയാകുമ്പോള്‍ അതിനേക്കാള്‍ വലിയ കൂട്ടങ്ങള്‍ തിരികെ വന്നിറങ്ങുന്നുമുണ്ട്. പോകുന്നവരിലെല്ലാം സന്തോഷത്തിന്റെ തിരയിളക്കം കാണാം. ആ സന്തോഷം അവരുടെ സൌന്ദര്യം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചുറ്റും പ്രകാശം ചൊരിയുകയും ചെയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വഴികാണിക്കാന്‍ എന്നോടൊപ്പം ഒരുവന്‍ വന്നു. വഴിയറിയാവുന്ന തോഴര്‍ എന്നും നമുക്കു മാലാഖമാര്‍ തന്നെയാണല്ലോ? അവര്‍ കൂടെയുള്ളിടത്തോളം ഭയപ്പെടാനൊന്നുമില്ല. ഞാനവന്റെ കൈകളില്‍ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടങ്ങി....

ഒറ്റയ്ക്കും  കൂട്ടമായും തിരികെവരുന്നവര്‍ ഞങ്ങളെ കടന്നു പോയി.  ‘ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ തനിയേ’ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന അവസ്ഥയില്‍ പലരുടെയും മുഖങ്ങളില്‍ ദു:ഖം തളം കെട്ടിനിന്നു. യാത്ര പെട്ടെന്നു അവസാനിച്ചുപോയതിന്റെയോ, മതിയാവാതെ തിരിച്ചുവരേണ്ടി വന്നതിന്റെയോ വിഷമമാകാം എന്നു കരുതി ഞാന്‍ സമാധാനിച്ചു.

എങ്കിലും, ഞാനെന്റെ യാത്രയെക്കുറിച്ചു അല്‍പ്പം ആശങ്കയിലായത് അപ്പോഴാണ്. പോകുന്ന സ്ഥലം സുന്ദരമെന്നും സര്‍വ്വ സൌകര്യവും ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നും ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിലും,  ആളുകള്‍ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും എന്നറിയില്ലല്ലോ? ശേഷമുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോ തിരിച്ചു വരവിനെക്കുറിച്ചോ ഇതുവരെ ഒട്ടും ചിന്തിച്ചിരുന്നുമില്ല....

കൂട്ടുകാരന്‍ അപ്പോഴൊക്കെ എന്നില്‍ പ്രത്യാശയുയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് തിരികെവരുന്നവര്‍ക്കിടയിലെ പ്രകാശം പരത്തുന്ന മുഖങ്ങളെ കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...


അടുത്ത ഇടത്താവളത്തില്‍ വെച്ചു, ഒരു വാഹനത്തില്‍ കയറ്റിയിട്ടു തോഴന്‍ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ യാത്ര പറഞ്ഞു.
എപ്പോഴും നിന്റെ വിളിപ്പുറത്തുണ്ട് ഞാന്‍.  വിളിക്കുക.... മറക്കാതിരിക്കുക.... തല്‍ക്കാലം വിട.....

ഒരു തുറന്ന വാഹത്തിലെ യാത്ര, അതും ദുര്‍ഘടമായ പാതയിലൂടെ...
ചിലപ്പോള്‍ വാഹനം ഇരുട്ടിലൂടെ, അപ്പോള്‍ ഞാനും ഇരുട്ടിലായി...
പ്രകാശവലയത്തില്‍ പെട്ടപ്പോള്‍ ഞാനും അതിനൊപ്പം തിളങ്ങി...
പൊടിക്കാറ്റിനൊപ്പം  പൊടിയിലും,
അഴുക്കു ചാലിലൂടെയുള്ള യാത്രയില്‍ അഴുക്കിലും മുങ്ങി ഞാനും വൃത്തികേടായി.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിരുന്നു വരുന്ന കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴകളില്‍, ഞാനും വൃത്തിയായി...
ചില സുന്ദര ദിനങ്ങളില്‍ ആരൊക്കെയോചേര്‍ന്നു സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധം നിറച്ചു...
അപ്പോള്‍ എന്നിലും സുഗന്ധം നിറഞ്ഞു....

ഇതിന്നിടയില്‍ എന്തിന്റെയൊക്കെയോ പിന്നാലെ വാഹനം പായുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചിലപ്പോള്‍ ഇരകളെ കീഴടക്കാനുള്ള ആവേശമാവാഹിച്ച മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ, ഒരു വേട്ടക്കാരനായി....
അതേസമയം തന്നെ മറ്റുവേട്ടക്കാരില്‍ നിന്നും രക്ഷതേടി ഭയന്നോടിയൊളിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു....

ഓരേ സമയം വേട്ടക്കാരനും ഇരയുമായി.....
ഇടയ്ക്കു, ഭാരം ചുമന്നു തളര്‍ന്ന് ഒരു കഴുതയെപ്പോലെ കിതച്ചു....

ചിലപ്പോള്‍ ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതെ അലസനായും,
മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ പ്രണയാര്‍ദ്രതയോടെയും അലഞ്ഞു.

ഇതിനൊക്കെയൊപ്പം, ചിലപ്പോള്‍ വേട്ടയാടലിന്റെ ആവേശത്തില്‍ മതിമറന്നും, മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ ഇരയുടെ ദൈന്യതയോടെ അന്ധാളിച്ചു നിന്നും ഞാന്‍ ലക്ഷ്യം പോലും മറന്നതുപോലെയായി.
പതിയെപ്പതിയെ ഞാന്‍ ആ വാഹനമായിത്തന്നെ പരിണമിക്കുകയായിരുന്നു....

കാലമങ്ങനെ ഉരുളവേ, ഏതോ ഒരു രാത്രിയില്‍ കിതച്ചു കിതച്ചു നീന്ന വാഹനത്തില്‍ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞാന്‍ പുറത്തേക്കെറിയപ്പെട്ടു. അതും ഒരു അഗാധ ഗര്‍ത്തത്തിലേക്കു.....
പിന്നെ ഏന്തിവലിഞ്ഞും നീന്തിയും അവശനായി ഞാനൊരു പുതിയ ഇടത്താവളത്തിലെത്തി.

പക്ഷേ, ഇതുവരെയുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ തങ്ങിയ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സങ്കേതമായിരുന്നു അതു. എല്ലാം ഒരുക്കിവെച്ച് ആരോ എന്റെ വരവും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നു തോന്നി അവിടം കണ്ടപ്പോള്‍. സമയത്തിനു ഭക്ഷണവും ഒപ്പം സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധവും ഏറ്റുവാങ്ങി സുഖിച്ചു കഴിയാന്‍ ഇടം ലഭിച്ചാല്‍ ആരാണു ഒരു ദിവസമെങ്കിലും യാത്ര നീട്ടി വെയ്ക്കാതിരിക്കുക?അല്‍പ്പം വിശ്രമിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

ആ സമയം കൊണ്ട്, ഒരു ചെറിയ വണ്ടിയുടെ മോടിയുമൊന്നു കൂട്ടി ഞാന്‍ അടുത്ത യാത്രയ്ക്കു തയ്യാറായി. ഇനിവേണം കാത്തു നില്‍ക്കുന്നവരുടെ മുന്നിലേക്കു രാജകീയമായി ചെന്നിറങ്ങാന്‍....

യാത്ര തുടങ്ങി...
അകലെ നിന്നും വരവേല്‍പ്പിന്റെ ആരവങ്ങളും കേട്ടു തുടങ്ങി.....
ഞാന്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു... ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു..... പിന്നെ ഒന്നു വട്ടംതിരിഞ്ഞു ചുറ്റും നോക്കി....
ഇല്ല, പ്രകാശം ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. ശബ്ദങ്ങളാണ് അടുത്തടുത്തു വരുന്നതു.....
ഞാന്‍ കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ ശബ്ദത്തേയും വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു.

ശ്ശേ.... അതിനിടയിലാരോ എന്നെ കുലുക്കി വിളിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഞാന്‍ കണ്ണു തുറന്നു. ചുറ്റിനും വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച മാലാഖമാര്‍....
അവര്‍ക്കു മുകളില്‍ വെളുത്ത ചിറകുകള്‍ വീശി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പഴയ തോഴന്‍ മാലാഖയും എന്നെ നോക്കി നിന്നു.

തിരിച്ചൊന്നു ചിരിച്ചേക്കാം....
എന്നു തോന്നിയപ്പോഴാണ് ഭൂമിയിലെ മാലാഖമാരിലൊരാള്‍ അല്‍പ്പം ശക്തിയായിത്തന്നെ എന്നെയൊന്നു തട്ടി വിളിച്ചതു.

ഹോ!! വേദനയാല്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി.
അപ്പോള്‍, എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടര്‍ന്നു....

ഇങ്ങനെയൊരു വരവേല്‍പ്പല്ലല്ലോ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതു....
പ്രതീക്ഷകള്‍ തെറ്റുന്നതു സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ ഞാന്‍ മുഷ്ട്ടികള്‍ ചുരുട്ടി പ്രതിഷേധസ്വരമുയര്‍ത്തി വീണ്ടും ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു.

അപ്പോഴും അവര്‍ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു....
പിന്നെയെപ്പോഴോ, എന്റെ ശല്യം സഹിക്കാതായപ്പോള്‍ അവരെന്നെ ഒരു ശരീരത്തോട് ചേര്‍ത്തു കിടത്തി.
ആ ഉടലില്‍ നിന്നും എന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു ചൂടു പകര്‍ന്ന നിമിഷം... എന്റെ വിടര്‍ന്ന നാസാദ്വാരങ്ങള്‍ പുതിയ വീട്ടിലെ ഗന്ധത്തെ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞു....

അത്ഭുതത്താലെന്റെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു !!!!
അവസാന ഇടത്താവളത്തിന്റെ അതേ ഗന്ധം... അതേ ചൂട്....
ആ മുഖമൊന്നു കാണാന്‍ ഞാന്‍ പതിയെ കണ്ണു തുറന്നു...
അപ്പോള്‍ നെറുകയില്‍ അമര്‍ന്ന ആദ്യ ചുംബനത്തില്‍, എന്നിലെ യാത്രാ ക്ഷീണമെല്ലാം പറന്നകന്നു.

നാവിലൂടെ പുറത്തേക്കു വന്നില്ലെങ്കിലും, മനസ്സപ്പോള്‍ ആ മധുരമുള്ള വാക്ക് ഉരുവിട്ടു...
“അമ്മ....”.

പൂക്കളങ്ങള്‍ 2014

ഓഫീസിലെ (സി-ഡാക്ക് തിരുവനന്തപുരം) ഈ വര്‍ഷത്തെ പൂക്കളങ്ങള്‍......

അടിയും തടവും

പുതിയ സ്കൂളില്‍, ഹൈസ്കൂള്‍ പഠനത്തിലെ ആദ്യ ദിനം.....

 'ഡാ, നെഗറ്റീവ്‌ വരുന്നുണ്ട്‌' - വരാന്തയില്‍ നിന്നൊരുവന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അതുവരെ അവിടെ കലപില കൂട്ടിയിരുന്ന കുട്ടികളെല്ലാവരും പെട്ടെന്നു നിശബ്ദരായി.

ആരാണാവോ ആ ഭീകരന്‍?

ഞാന്‍ വാതില്‍ പാളികള്‍ക്കു ഇടയിലൂടെയൊന്നു പാളിനോക്കി. 

ദൂരെ നിന്നു നടന്നടുക്കുന്ന, വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന വെള്ളത്തലമുടിയും വെള്ളക്കുപ്പായവും കണ്ട്‌ ഞാന്‍ സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്നു. സൂചി വീണാല്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്ന നിശബ്ദത. സാര്‍ ക്ലാസ്സിലെത്തി, ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു. ഒടുവില്‍, എന്നെ ഒന്നിരുത്തി നോക്കിയിട്ടു ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു പോയി.

ഇതാണ് ‘ജലീല്‍ സാര്‍’....,
നിന്നെ ഒരു വശപ്പിശക് നോട്ടം നോക്കിയിട്ടുണ്ടിഷ്ടാ.... മുന്നിലെങ്ങും ചെന്നു ചാടാതെ സൂക്ഷിച്ചോളൂ... ലൈസിയത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ അടികളൊന്നും ഒന്നുമല്ല.“.
അടുത്തിരുന്നവന്‍ എന്റെ ചെവിയില്‍ മന്ത്രിച്ചു.

രവിസാറിന്റെ ‘ലൈസിയ‘മെന്ന പരിശീലനക്കളരിയായിരുന്നു ടെക്നിക്കല്‍ ഹൈസ്കൂളിലേക്കുള്ള എന്‍‌ട്രന്‍സ് കടക്കാനുള്ള വഴി. ശിക്ഷണം എന്നാല്‍ "ശിക്ഷ ക്ഷണത്തില്‍ നടപ്പാക്കുക“ എന്നതായിരുന്നു അവിടുത്തെ രീതി. അതറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടിയാല്‍ സൈക്കിള്‍ വാങ്ങിത്തരാമെന്ന വീട്ടുകാരുടെ പ്രലോഭനമായിരുന്നു എന്തും സഹിക്കാനുള്ള പ്രചോദനം.

ജലീല്‍ സാര്‍....
വെറും അഞ്ചരയടിയില്‍ താഴെ പൊക്കമുള്ള, തലമുഴുവന്‍ നരച്ച, പാന്റും വെളുത്ത ഷര്‍ട്ടും അണിഞ്ഞ, എന്നെപ്പോലെ സുമുഖനും സുന്ദരനും ശാന്തശീലനുമായ ഒരാള്‍. പക്ഷെ തല്ലു കിട്ടിയാല്‍, അതാരും മറക്കില്ലത്രേ.

എന്‍‌ട്രന്‍സ് റിസള്‍ട്ടു വന്നപ്പോള്‍ ആദ്യസ്ഥാനത്തൊക്കെയുണ്ട്. അതിനാല്‍, ക്ലാസ്സില്‍ വന്ന അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കൊക്കെ എന്നോട് പ്രത്യേക സ്നേഹവും വാത്സല്യവുമായിരുന്നു.അതിന്റെ ഭാരം ഓരോ ക്ലാസ്സിലും കൂടി വന്നു...

പിന്നെ, അതിനെ മറികടക്കാനെന്നോണം എന്റെ യാത്ര പിന്നിലേക്കായി. 'രണ്ടക്ഷരങ്ങളെ ഒരുമിച്ചു കണ്ടാല്‍ കണ്ണടയുന്ന സ്വഭാവം' വണ്ടി വളരെ വേഗം കരക്കടുപ്പിക്കുന്നതിന്നു സഹായിച്ചു. പിന്നോട്ടുള്ള യാത്രയില്‍ എന്നെ മുന്നില്‍ നിന്നു നയിച്ച വിഷയം ഇംഗ്ലീഷായിരുന്നു. അങ്ങനെ വര്‍ഷമൊന്നു തികയും മുന്‍പെ എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞതിനാല്‍, എല്ലാ സ്നേഹഭാരങ്ങളും പതിയേ ഒഴിഞ്ഞു. :)

അദ്ധ്യാപകര്‍ ക്ലാസ്സിലെത്തിയാലും ബഹളത്തിനു വലിയ കുറവൊന്നും ഉണ്ടാകാത്ത സ്കൂളില്‍, ജലീല്‍ സാറിന്റെ വെള്ള തലയും, വെളുത്ത ഷര്‍ട്ടും എവിടെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ തന്നെ എല്ലാ ക്ലാസ്സുകളും ശാന്തമാകും. പഠിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തതിനും, പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കാത്തതിനുമായിരുന്നു മര്‍ദ്ദനങ്ങള്‍. ഈ രണ്ട്‌ ശീലങ്ങളും നമുക്കു ജന്മനാ ഉള്ളതിനാല്‍ എല്ലാ ദിവസവും ജീവിതം ഹാപ്പി.

എഞ്ചിനീയറിംഗ്‌ ഡ്രായിംഗ്‌ ആയിരുന്നു ജലീല്‍ സാറിന്റെ വിഷയം. ഡ്രായിംഗ്‌ ഒരു കീറാമുട്ടിയായ കുട്ടികള്‍ ക്ലാസ്സില്‍ എപ്പോഴും ഒരുപാട്‌ ഉണ്ടാകും. അവരില്‍ ചിലരുടെ വരകള്‍ക്കു, ഒറിജിനലിനോടു വിദൂരസാമ്യം പോലും ഉണ്ടാകില്ല. അങ്ങനെയുള്ള അവസരങ്ങളില്‍, 'ഇതെന്താടാ, ബക്കിള്‍ ജോയിന്റോ അതോ പൊക്കിള്‍ ജോയിന്റോ?' തുടങ്ങിയ സാറിന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിയുണര്‍ത്തുമെങ്കിലും അനങ്ങാതെയിരിക്കും... കാരണം, അടുത്ത ഊഴം കാത്തു നമ്മളും ക്യൂവിലായിരുന്നല്ലോ?

എന്നാല്‍, ഞമ്മന്റെ ബാപ്പ ഡ്രായിംഗ്‌ മാഷായതുകൊണ്ടും, ജന്മനാ ചിത്രം വരയില്‍ ഇത്തിരി കമ്പമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടും ഉപകരണങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഡ്രായിങ്ങും എനിക്കു ഇഷ്ടമായി. എങ്കിലും ഒരു രീതിയിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു രീതിയില്‍ കിട്ടാനുള്ളതെല്ലാം വാങ്ങിക്കൊണ്ടെ ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്നും പോരാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ക്ലാസ്സിലെ ഓരോ ചലനങ്ങളും അദ്ധ്യാപകര്‍ വാപ്പയെ അറിയിക്കുമായിരുന്നു. സ്കൂളിലെ സംഭവങ്ങളുടെ അലയൊലികള്‍ ഒടുവില്‍ വീട്ടില്‍ ചെന്നാണനവസാനിക്കുക. ട്യൂഷനും കളിയുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ വാപ്പ വീട്ടിലുണ്ടാകും. കൂടുതല്‍ സ്നേഹത്തോടെ ഭക്ഷണത്തിന്നു മുന്നില്‍ ഒന്നിച്ചിരിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചാല്‍, "ഇന്നു ഞാന്‍ ഏതോ കുറ്റം ചെയ്തുവെന്നു" എനിക്കു മനസ്സിലാകും.

വളരെ ശാന്തനായി, അരികത്തു പിടിച്ചിരുത്തി, എന്റെ ഇഷ്ട വിഭവമായ പൊരിച്ചമീനൊന്നു അധികം തന്നാണു വാപ്പ എപ്പോഴും ഗുണദോഷിക്കല്‍ ആരംഭിക്കുക. പലപ്പോഴും വിഷയം വ്യക്തമായി പറയാതെ ചില സാരോപദേശ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു പോകും. ചെയ്ത കുറ്റം തേടി അന്നത്തെ ക്ലാസ്സുകളിലൂടെല്ലാം ഞാന്‍ ഓര്‍മകളിലൂടെ കടന്നു പോകും. അങ്ങനെ എനിക്കു പറഞ്ഞുതന്ന കഥകളുടെ നാലിലൊന്നു പോലും, എന്റെ മുതിര്‍ന്ന മൂന്നെണ്ണത്തിനു വാപ്പ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവില്ല. അതാണെനിക്കു കിട്ടിയ ഭാഗ്യം :)

ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, എല്ലാം മനസ്സിലായെന്ന ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ തലയാട്ടിയിരിക്കും. 'മകന്‍ നന്നായി' എന്ന സമാധാനത്തില്‍ വാപ്പ അന്നു സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങും.

എന്നാല്‍, എല്ലാം പാഴായി എന്നു ഞാന്‍ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ സ്കൂളില്‍ചെന്നു തെളിയിക്കുകയും, ജലീല്‍ സാര്‍ അവിടെ വെച്ചു മാതൃകാ പരമായി ശിക്ഷ തരികയും ചെയ്യും. വൈകുന്നേരം പതിവു തെറ്റാതെ വാപ്പ ഉപദേശ ഗുളിക തരികയും (അ)സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തുപോന്നു.

അതിനിടയിലൊരു പരീക്ഷാക്കാലമെത്തി. എത്ര നന്നായി കാണാതെ പഠിച്ചാലും ഇംഗ്ലീഷ് വിഷയത്തിലെ ഉത്തരങ്ങളുടെ ആദ്യഭാഗം മറന്നുപോകുന്നു. ആദ്യഭാഗം ഓര്‍മവന്നില്ലെങ്കില്‍, അതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയും തഥൈവ. ഒരിക്കലും മെരുങ്ങാത്ത ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഇത്തവണയെങ്കിലും മാന്യമായ മാര്‍ക്ക്‌ കണ്ടെത്തണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സില്‍ മുളപൊട്ടി. അതിനാല്‍ ക്ലാസ്സിലെ ചില കോപ്പിയടി വിദഗ്ദ്ധന്മാരുടെ സഹായം തേടി. ‘ഇത്ര സിമ്പിളായ വേറൊരു പരിപാടിയുമില്ല‘ എന്ന മുഖവുരയോടെ ആ മാജിക്കിന്റെ ചില പൊടിക്കൈകള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു തരികയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി, ചില ഉത്തരങ്ങളുടെയും ആദ്യ വരികള്‍ ചെറുതാക്കി എഴുതി, സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങളുമായി പരീക്ഷക്കു കയറി. ഇടക്കു വരാന്തയിലൊരു വെളിച്ചം. ഞാന്‍ പരീക്ഷാ പേപ്പറില്‍ നിന്നും തലപൊക്കി നോക്കി. വെള്ളത്തലമുടിയും വെളുത്തഷര്‍ട്ടുമണിഞ്ഞൊരു ഇടിമിന്നല്‍ വരാന്തയിലൂടെ പോയി. അതു കണ്ട് ഞാന്‍ വിയര്‍ത്തും പോയി. മുഖം തുടക്കാന്‍ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും തുണിയെടുത്തപ്പോള്‍ തുണ്ടു പേപ്പര്‍ പിടഞ്ഞു താഴെ വീണും പോയി. പരിഭ്രമിച്ചു താഴെവീണ പേപ്പറില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍, ക്ലാസ്സില്‍ നിന്ന ടീച്ചറും കൂടെ നോക്കി.

ശുഭം. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു

അത്രയും നാള്‍ അടി സ്കൂളിലും ഉപദേശം വീട്ടിലുമായിരുന്നു. ഇക്കാര്യത്തില്‍ സ്കൂളിലും വീട്ടിലും ആദ്യം അടി തന്നെയായിരുന്നു. പിന്നെ, അത്താഴത്തോടൊപ്പവും അതുകഴിഞ്ഞു പാതിരാവു വരെയും വാപ്പ ഉപദേശിച്ചു കൊണ്ടും, ഞാന്‍ പതിവുപോലെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ടുമിരുന്നു. എങ്കിലും അന്നത്തെ ഉപദേശത്തിനെന്തായാലും ഫലമുണ്ടായി.

അന്നു ഞാനൊരു തീരുമാനമെടുത്തു.

“ഇനി പരിശീലനം നടത്താതെ ഒരു മാജിക്കും നടത്തില്ല “

പിന്നെയും വിവിധ കാരണങ്ങളാല്‍ സ്കൂളില്‍ വെച്ചു തല്ലു കിട്ടുകയും, അത്താഴത്തിനു ഉപദേശങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വറുത്തമീനൊന്നു അധികം കിട്ടുകയും ചെയ്തു പോന്നു.
                                          
ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ മറന്നു പോയി....
സ്കൂളിലെ തെറ്റുകള്‍ക്കു എന്നെ അവിടെവെച്ചു അടിക്കുകയും, വീട്ടില്‍ വെച്ചു ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നത്‌ ഒരാള്‍ തന്നെയായിരുന്നു.  :)

പിറന്നാള്‍ സമ്മാനം

ഒരു മാര്‍ച്ച് 31... ഓര്‍മകളിലെ ആദ്യ പിറന്നാള്‍ ദിനം....

“മോനെന്താണ് അച്ഛനിന്നു വാങ്ങിത്തരേണ്ടതു?“
എന്നെ മടിയിലിരുത്തി, കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കവിളത്തു മുഖമമര്‍ത്തി അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചു....

അതിനു മുമ്പുള്ള പിറന്നാള്‍ ദിനങ്ങളിലും, ഇതേ പോലെ മടിയിൽ പിടിച്ചിരുത്തി അച്ഛന്‍ ഇതുതന്നെ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. പക്ഷേ, ഓര്‍മ്മയില്ല. പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തുടങ്ങുന്നതു തന്നെ ഈ പിറന്നാള്‍ ദിവസം മുതലാണ്.

എനിക്കൊരു പട്ടം ഉണ്ടാക്കിത്തരുമോ അച്ഛാ?
ആകാശത്തു കൂടി മൂളിപ്പറന്നു പോയ ഒരു വിമാനത്തെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി ഞാന്‍ കൊഞ്ചിച്ചോദിച്ചു. ‘അച്ഛനുണ്ടാക്കിത്തരുന്ന കൊച്ചു പട്ടവുമായി ഈ വേനലവധി മുഴുവന്‍ പറന്നു നടക്കണം‘. വേനലവധി തുടങ്ങുന്നത് എന്റെ പിറന്നാളോടെയായതിനാല്‍ ഞാനതു മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു.


നൂലില്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍, ചെവിപോലെ പിടിപ്പിച്ച കൈകള്‍ ആട്ടിയാട്ടി, കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി, നീളന്‍  വാല്‍ നിലത്തിഴച്ചും, ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും, പൊങ്ങിയും കറങ്ങിയും, കലപില കൂട്ടിയും എനിക്കു പിന്നാലെ ആ സുന്ദരി പട്ടം പാറി നടന്നു.

പട്ടങ്ങള്‍ മനുഷ്യ മനസ്സുകളെപ്പോലെയാണ്. ഒരു ചെറു നൂലില്‍ ബന്ധിക്കപ്പെടു നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുന്നവര്‍. അതിനോടൊപ്പം  പാറിപ്പറന്ന് എന്റെ മനസ്സുമൊരു പട്ടമായ് മാറി....

എന്നാല്‍, മൈതാനത്തിന്റെ നടുവിലെത്തും മുന്നെ ഒരു വികൃതിക്കാരനായ ഇളം കാറ്റിനൊപ്പം ചെങ്ങാത്തം കൂടി പെട്ടെന്നു പറന്നു പൊങ്ങി  എന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു അതു മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.

ഞാൻ ഓടി അടുത്തു ചെല്ലുമ്പോൾ എന്നെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട്, തലയാട്ടിയാട്ടി ചെറുകാറ്റുകളോട് കുശലം ചൊല്ലി അതങ്ങനെ നീങ്ങി. ഇടം കൈയ്യാല്‍ ഊര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന നിക്കറിനെയും, മറുകയ്യാല്‍ പട്ടത്തെയും പിടിക്കാനോടിയോടി ഒടുവില്‍  ഒരു കുടിലിന്നു മുന്നിലെത്തി.

കുടിലിന്റെ ഉമ്മറത്തു, എന്റെ പട്ടവും കൊണ്ടിരുന്നു കളിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടി. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടിയ സമ്മാനം നല്‍കിയ തിളക്കം. എന്നെക്കണ്ടപ്പോള്‍,  പട്ടം മാറോടു ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു ആശങ്കകള്‍ ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച് അവളൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു.

താലോലിച്ചു തുടങ്ങും മുന്‍പേ വന്ന നഷ്ടം അപ്പോള്‍ തന്നെ എന്നെ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതു മറ്റൊരാളിന്റെ സ്വന്തമാകുന്നതു സഹിക്കാനാവാതെ ഞാന്‍ വിങ്ങി....

എന്റെ പട്ടം തരുമോ?
കണ്ണീര്‍ പടര്‍ന്നു തുടങ്ങിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് ഞാന്‍ അവളോടു കെഞ്ചി...

പട്ടത്തെ നെഞ്ചോട് കൂടുതല്‍ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട്  അപ്പോളവള്‍ ദൈന്യതയോടെ എന്നെയൊന്നു നോക്കി....

വീടിനുള്ളിലേക്കു ഞാന്‍ പാളി നോക്കി. അകത്തൊരു തഴപ്പായയില്‍ ഒരു വൃദ്ധ കിടക്കുന്നുണ്ട്.  ചെറു ഞെരക്കങ്ങള്‍ മാത്രമേ കേൾക്കാനുള്ളൂ. മറ്റാരുമില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. പട്ടവും തട്ടിപ്പറിച്ചു കൊണ്ട് ഓടുക തന്നെ. മനസ്സില്‍ തന്ത്രങ്ങള്‍ രൂപപ്പെട്ടു.

പട്ടം തട്ടിയെടുക്കാനായി മുന്നിലേക്കാഞ്ഞ എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, സൌമ്യമായി എന്റെ നേര്‍ക്കവള്‍ പട്ടം  നീക്കി വെച്ചു. പിന്നെ......., ഇരുകൈകളും തറയില്‍ കുത്തി വീടിനകത്തേക്കു പതിയെ നിരങ്ങിക്കയറി. പിന്നാലെ, കളിമണ്ണു മെഴുകിയ തറയില്‍  അവളുടെ തളർന്നു മെലിഞ്ഞ കാലുകൾ ഉരഞ്ഞു നീങ്ങി.......

തലകുനിച്ച് ഞാന്‍ പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തു, കുഞ്ഞിളം കാറ്റിനൊത്തു വാലാട്ടി തല പൊങ്ങാതെ പട്ടവും കിടന്നു....

പറന്നു നടക്കുന്ന പട്ടങ്ങളും... ഓടി നടക്കുന്ന ഞാനും... നിരങ്ങി നീങ്ങുന്ന അവളും.....
എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിന്റെ ഉറക്കം കെടുത്താൻ ആ ചിത്രം ധാരാളമായിരുന്നു.

പിന്നെയും, എന്റെ ഓരോ പിറന്നാളിനും അച്ചന്‍ എനിക്കായ് പട്ടങ്ങളുണ്ടാക്കി, . ആദ്യ പട്ടം പറത്തലിന്റെ ഓര്‍മ്മ വിട്ടൊഴിയാത്തതുകൊണ്ടാവണം, ഓരോ പിറന്നാളിനും സമ്മാനങ്ങളായി ഞാന്‍ പട്ടങ്ങള്‍ മാത്രം ആവശ്യപ്പെട്ടതു. എന്നാൽ പിന്നീടുള്ള കാലം, ആ പട്ടങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചതും  ആര്‍ത്തു വിളിച്ചതും ഒരാള്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല, അതിനാല്‍  പിന്നീടൊരിക്കലും  പട്ടങ്ങള്‍  കൈവിട്ടു പോയിട്ടുമില്ല.

സ്വന്തമായി പട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിത്തന്നിരുന്ന അച്ഛനു പിന്നെപ്പോഴോ മടുത്തു തുടങ്ങിയെങ്കിലും എന്നിലെ ആവേശം കൂടി വന്നു. ചോദിക്കാതെ തന്നെ പിറന്നാള്‍ സമ്മാനമായി പട്ടം വാങ്ങി വെയ്ക്കലായി അച്ഛന്റെ പിന്നീടുള്ള പതിവ്. വിവിധങ്ങളായ നിറങ്ങളിലും രൂപങ്ങളിലുമുള്ള പട്ടങ്ങള്‍.... അവ ഞങ്ങളുടെ വേനലവധികളിൽ പുതു നിറങ്ങൾ ചാർത്തി.

പുതിയ യു.പി സ്കൂളിന്റെ പടി കയറിയപ്പോള്‍ അവിടെ അവളുണ്ടായിരുന്നു. ഏതോ സഹായസംഘം നല്‍കിയ ഒരു വീല്‍ ചെയറും ഉരുട്ടി താഴത്തെ ക്ലാസ്സില്‍.  പിന്നെപ്പോഴോ വരവും പോക്കുമൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചായി.

ഇന്നു മറ്റൊരു മാര്‍ച്ച് 31.
കാലം എത്ര വേഗം നീങ്ങുന്നു. ഇന്നീ റോക്കറ്റ് ഗവേഷണത്തിലെ ഉന്നത സ്ഥാനത്തു നിന്നും  പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും, ഉള്ളില്‍ ആ പഴയ പട്ടം പറത്തുകാരന്‍ ആകാശത്തിന്റെ അനന്തത നോക്കി പട്ടം പറത്തുന്നു. ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയ പട്ടത്തിനും, അതിനും മേലെ ഉയര്‍ത്തിവിട്ട റോക്കറ്റുകൾക്കും, അവയ്ക്കൊപ്പം ഉയര്‍ന്ന ജീവിതത്തിനും ചുവട്ടില്‍, ഒന്നും കൈവിട്ടു പോകാതെ എല്ലാ നിയന്ത്രണ നൂലുകളുടെയും ഒരറ്റം പിടിച്ചു നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു മുച്ചക്ര വണ്ടിയില്‍ അവളെന്റെ അരികത്തിരിപ്പുണ്ട്. മുടികളിലിത്തിരി നര വീണെങ്കിലും അന്നു ഉമ്മറത്തിരുന്ന കുട്ടിയില്‍ കണ്ട കണ്ണിലെ തിളക്കം അല്‍പ്പവും കെടാതെ.....

കോട്ടയും കാവല്‍ഭൂതവും

വല്ലപ്പോഴും ഈ റൂട്ടില്‍ വരുമ്പോഴാ നന്നായൊന്നു വണ്ടിയോടിക്കുന്നതു....
ആക്സിലറേറ്ററില്‍ കാലൊന്നുകൂടി അമര്‍ത്തിച്ചവിട്ടി കുമാറേട്ടന്റെ കമന്റ്.

തമിഴ് നാട്ടിലെ, തരിശു ഭൂമികള്‍ക്കിടയിലൂടെയുള്ള എക്സ്പ്രെസ്സ് ഹൈവേയിലൂടെ, വണ്ടി പറക്കുമ്പോള്‍, സ്പീഡോമീറ്ററിന്റെ നീഡില്‍ അതിന്റെ അതിരുകള്‍ തേടി പാഞ്ഞു... ഓരോ വലിയ പാലങ്ങളിലൂടെ വണ്ടി കയറുമ്പോഴും ഞാന്‍ താഴേക്കെത്തിനോക്കും, വെള്ളമില്ലാത്ത പുഴകള്‍... അടിയിലൂടെയൊരു നദി പോയിരുന്നു എന്ന ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലാകുന്നു ഓരോ പാലങ്ങളും. നാട്ടിലപ്പോള്‍, അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലൊന്നില്‍ പൊട്ടാന്‍ മുട്ടിനില്‍ക്കുന്ന മുല്ലപ്പെരിയാറിനെക്കുറിച്ചുള്ള കോലാഹലങ്ങളായിരുന്നു..

കേരളത്തിനു കിഴക്കുള്ള സ്ഥലമായതിനാലാകും, തമിഴ്നാട്ടില്‍ നേരുത്തേ നേരം പുലരും. ഞങ്ങള്‍ തൂത്തുക്കുടിയിലെത്തുന്നതിനു മുന്‍പേ സൂര്യന്‍ അവിടെത്തിയിരുന്നു. അതിനാല്‍ രാവിലേ തന്നെ മുടിഞ്ഞ ചൂട് തുടങ്ങി....

മഴ പെയ്യാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്....
ഒരു മേഘക്കീറു പോലുമില്ലാത്ത ആകാശം നോക്കി പ്രതീഷ്  പ്രെഡിക്ഷന്‍ തുടങ്ങി.

ഓ... പിന്നേ
എല്ലാവരുടെയും മറുപടി ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.

പ്രതീഷിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഡവലപ്പ് ചെയ്ത, ഒരു പ്രെഡിക്ഷന്‍ അല്‍ഗോരിതമൊക്കെയുള്ള സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഇമ്പ്ലിമെന്റേഷനാണ് തൂത്തുക്കുടി തെര്‍മല്‍ പവര്‍ പ്ലാന്റില്‍ ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നതു.

അളിയാ നമ്മളവിടെ ആരെയാ കാണേണ്ടതു? ഞാന്‍ തിരക്കി.
‘ജോനത്താന്‍’.... ജോസഫിന്റെ മറുപടി.
അല്ല, ജൊനാതന്‍.... പ്രതീഷ് തിരുത്തി.

ജൊനാതന്‍ എന്ന പേരു കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വന്ന ആദ്യ രൂപം ഡ്രാക്കുളയെ കീഴടക്കിയ ജൊനാതന്റേതായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ‘ജോനത്താന്‍‘ എന്നു ജോസഫ് പറയുന്നതു കേട്ടാല്‍ തോന്നും, പുള്ളി ഒരു ‘ഭൂതത്താന്‍‘ ആണെന്ന്. അപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വരിക ഡ്രാക്കുളയുടെ രൂപമാണ്‌.

ഇതുവരെക്കണ്ട പ്ലാന്റുകളെല്ലാം ഓരോരോ ഭൂതത്താന്‍ കോട്ടകളായിരുന്നു... നാലഞ്ചു നിലപ്പൊക്കമുള്ള, ഉരുക്കിലും കരിങ്കല്‍ ഭിത്തികളാലും തീര്‍ക്കുന്ന ഇരുണ്ട കോട്ടകള്‍, ഒപ്പം യന്ത്രങ്ങള്‍ ഞരങ്ങുന്നതും അലറുന്നതുമായ ശബ്ദങ്ങളുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പശ്ചാത്തലം. പാമ്പിന്റെ ശീല്‍ക്കാരം പോലെ ചീറ്റുന്ന സ്റ്റീമോ, മൂക്കു തുളച്ചുകയറുന്ന രാസവസ്തുക്കളുടെ മണമോ ഒക്കെയും കൂട്ടിനുണ്ടാവും....  ഇതും അങ്ങനെ തന്നെയാകും എന്നുറപ്പ്. ഈ കോട്ട കാക്കുന്ന ഭൂതമായിരിക്കും ഈ ജോനത്താന്‍....എന്റെ മനസ്സില്‍ ചില ഭാവനകള്‍  വിടര്‍ന്നു...

ദൂരെ, ആകാശം മുട്ടി നിന്നു പുക തുപ്പുന്ന ചിമ്മിനികള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി....
ഹൊ!!! ആകാശം എത്രപെട്ടെന്നാണ് ഉരുണ്ടു കൂടുന്നതു. മഴയും പെയ്തു തുടങ്ങി....
ചോരകുടിക്കുന്ന ഡ്രാക്കുളയ്ക്കു മുന്നിലേക്കു സാധുക്കളെ ആകര്‍ഷിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്ന ഒരു കുട്ടിഭൂതത്തെപ്പോലെ പ്രതീഷ് മന്ദഹസിച്ചു. വലിയ ഇരുമ്പു ഗേറ്റുകളും, കമാനങ്ങളുമുള്ള പ്ലാന്റിനു മുന്നില്‍ വണ്ടി ഞെരങ്ങി നിന്നു.

‘അന്ത കേരളാ വണ്ടി നല്ലാ പാത്തുങ്കോ...‘
ഏതോ കേരളാ വിരുദ്ധന്‍ സെക്യൂരിറ്റി ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.... കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്തും പോലീസ് ചുറ്റും നിരന്നു.

ചുവന്ന ബോര്‍ഡും, ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റെന്ന എഴുത്തും കണ്ടാല്‍ സാധാരണ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലാത്ത ആള്‍ക്കാരാണല്ലോ? ഇതു മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ എഫക്റ്റായിരിക്കണം.  പ്രതീഷിന്റെ പരിഭവം...


ഒടുവില്‍ സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കിംഗ് കഴിഞ്ഞു അകത്തേക്കു...
എവിടുന്നൊക്കെയോ അലറി വിളിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങള്‍.... നമ്മളൊന്നു അലറി വിളിച്ചാല്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരാളും ഇല്ലാത്ത യന്ത്രങ്ങളുടെ ശവപ്പറമ്പുകള്‍ പോലെ.... ഭീമാകാരമായ ഇരുമ്പു കൂനകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും, കല്‍ക്കരിക്കുന്നുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും പുറത്തെത്തുന്ന പേടിപ്പിക്കുന്ന രൂപങ്ങള്‍....

ഡേയ്.... ആദ്യം എടുത്തു വെച്ച കാലേതാ?
പ്രതീഷിന്റെ ചോദ്യം. ഭാവി ഗണിക്കാനാവണം...


ഓര്‍ത്തില്ല മച്ചൂ....., എന്തായാലും അടുത്ത ഒന്നു രണ്ട് വര്‍ഷം ഇവിടെയായിരിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ കാലന്റെ കോട്ടയിലേക്കു കാലെടുത്തു വെയ്ക്കുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍ക്കെന്തു പ്രസക്തി? വെറുതേ ആശ്വസിച്ചു.

ഏറെ നടന്നു മടുത്താണ് മുകളിലത്തെ കണ്ട്രോള്‍ റൂമില്‍ എത്തിയതു.
ഡേയ്, ഇവിടെങ്ങും മരുന്നിനു പോലും ഒരു കിളിയെ കാണുന്നില്ലല്ലോ?
ഒന്നു വട്ടം കറങ്ങി വന്ന ജോസഫിന്റെ പരിഭവം.

സെക്യൂരിറ്റി പോസ്റ്റില്‍, പോലീസ് യൂണീഫോമില്‍ ഒരു കിളിയിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....
അതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന അരുണ്‍ വാ തുറന്നു.

‘ടൂള്‍സും സാധനങ്ങളും ആ റൂമിലുണ്ട്...‘
മീറ്റിംഗിനു ശേഷം, താഴത്തെ നിലയില്‍ ഒരു മൂലയിലുള്ള പൂട്ടിയിട്ട ഒരു റൂമിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ജൊനാതന്‍ താക്കോല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു കൈമാറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ലിഫ്റ്റില്‍ കയറിയിട്ടിറങ്ങുമ്പോള്‍ താക്കോല്‍ കറക്കിക്കൊണ്ട് ജോസഫ് എന്തോ മൂളിപ്പാട്ടു പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൂട്ടു തുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ജോസഫ് എന്തോ കണ്ട് പേടിച്ചു പെട്ടെന്നു പിന്നോട്ട് മാറി. അകത്തെന്തോ ഒരു രൂപം മിന്നിമായുന്നതു ഡോറിന്റെ ഗ്ലാസ്സില്‍ കൂടി ഞാനും കണ്ടു...

താഴിട്ടു പൂട്ടിയ മുറിയില്‍ ഒരു സ്ത്രീരൂപം....
അഴിച്ചിട്ട കേശങ്ങള്‍... ഇടിവെട്ടു കളര്‍ സാരി.... മുല്ലപ്പൂ കമഴ്ത്തിയ തല....

തമിഴ് പ്രേതങ്ങളല്ലേ, ഇങ്ങനൊക്കെയായിരിക്കും.... ഞാന്‍ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.

അതു അടുത്തേക്കു നടന്നടുത്തപ്പോള്‍ പിന്നിലേക്ക് മാറിയ ജോസഫ് എന്റെ നെഞ്ചില്‍ തട്ടി നിന്നു. അഥവാ, ഞാന്‍ ജോസഫിന്റെ പിന്നില്‍ മറഞ്ഞു നിന്നു.:)

‘തമിഴിലെങ്ങനായിരിക്കും വെറ്റിലയും ചുണ്ണാമ്പും ചോദിക്കുക?‘ എന്നു ആലോചിച്ചു ഞാന്‍ തല കുനിച്ചു നിന്നു....
പിന്നെ, കലപില ശബ്ദം കേട്ടു മുഖമുയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍, മുന്നില്‍ ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, മൂന്നു സ്ത്രീ രൂപങ്ങള്‍.....
പ്രതീഷിനോട് അവര്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നു.

എനിക്കൊട്ടും അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല. അവന്റെ പല പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലും ചില അലൌകിക ശക്തികളുടെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടോയെന്ന സംശയം എനിക്കു ഏറെ നാളായുണ്ട്. അവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു മറുപടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അവന്‍ സാധനങ്ങള്‍ റൂമിനു പുറത്തിറക്കി വെച്ചു.

ഞങ്ങള്‍ ഭയത്തോടെ, നിശ്ശബ്ദരായി നാലും പാടും വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് പണി സാധനങ്ങളെടുത്തു പുറത്തിറങ്ങി.

പിന്നെ ലിഫ്റ്റിനുള്ളില്‍ കയറിയപ്പോഴാണ് ആശ്വാസമായതു. ആശ്വാസ നിശ്വാസത്തോടൊപ്പം തന്റെ ആ പഴയ മൂളിപ്പാട്ടില്‍ പുതിയ വാക്കുകള്‍ കോര്‍ത്ത് ജോസഫ് പുറത്തേക്കൊഴുക്കി....
സുന്ദരിമാരെക്കെട്ടിപ്പൂട്ടിയ ജോനത്താനെ....
നിന്റെ കോട്ടകളൊക്കെ ഇടിച്ചു തകര്‍ക്കും സൂക്ഷിച്ചോളൂ....

-തുടരും-

ചായം... ചമയം....

മകന്റെ നിര്‍ബന്ധത്താല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇടയ്ക്കിടക്കു അവനു ചായമടിക്കാനുള്ള പടങ്ങള്‍ വരയ്ക്കാറുണ്ട്.

അങ്ങനെ മകന്‍ ചായമടിക്കുന്നതിന്റെ ഇടവേളകളില്‍,  ഞാന്‍ ബോറഡി മാറ്റിയപ്പോള്‍ പിറവിയെടുത്ത ചില ചിത്രങ്ങള്‍....  

 

ഇങ്ങനെ ക്രയോണ്‍സ് ഉപയോഗിച്ചു കളര്‍ ചെയ്യുന്നതാണ് അവനു കൂടുതലിഷ്ടം....

വാട്ടര്‍ കളര്‍ ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ ചായം കൊണ്ട് കളിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ അവനിഷ്ടം വെള്ളം കൊണ്ട് കളിക്കുന്നതാണ്.

ഞങ്ങളുടെ വരയും ചായം പൂശലുമൊക്കെ ഇടയ്ക്കു റൂമിന്റെ ഭിത്തിയിലുമാകാറുണ്ട്..... 

അങ്ങനെയാണ് കേരളമുണ്ടായതു....

കേരളം... കേരളം...
കേളികൊട്ടുയരുന്ന കേരളം...
കേളീ കദംബം പൂക്കും കേരളം
കേര കേളീ സദനമാമെന്‍ കേരളം..

 എടിയേ, ആ ചാനലൊന്നു മാറ്റിയേര്. ഇവിടെ മനുഷ്യന്‍ ജീവിക്കാന്‍ പാടു പെടുമ്പോഴാ രാവിലേ തന്നെ ഒരു സുന്ദരകേരളം പാട്ട്... വന്നു വന്നു പഴയ പാട്ടുകള്‍ കേട്ടാല്‍, അതില്‍ മൊത്തം കള്ളം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നായിരിക്കുന്നു.

മുക്കാല്‍ പാന്റുമിട്ട് വീടിന്റെ പൂമുഖത്തിരുന്നു കയ്യിലെ ടാബിൽ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഗൃഹനാഥന്‍ അകത്തേക്കു നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചു കൂവി.

ചാനല്‍ മാറ്റുമ്പോള്‍ വാര്‍ത്താ ചാനലുകളും പാട്ടു ചാനലുകളും സീരിയലുകളും വേണ്ട കേട്ടോ? ചെക്കൻ ഇതുവരെ സ്കൂളില്‍ പോയിട്ടില്ല. എന്തിനാ വെറുതെ അതൊക്കെ കാട്ടി കുട്ടികളെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നതു.

പിന്നേ, എനിക്കിന്നു അവധിയാ, നീ വീടിന്റെ ടെറസൊന്നു വൃത്തിയാക്കിയിടണേടാ...  ഫ്രണ്ട്സൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങെത്തും...

ഇത്തിരി വെള്ളം കൂടി ഫ്രിഡ്ജില്‍ വെച്ചേക്കാം അല്ലേ മുതലാളീ.  തണുക്കുമ്പോള്‍ വെറുതെ കുടിക്കാമല്ലോ... വേലക്കാരൻ ചേട്ടൻ തമാശിച്ചു.

ഉം..
ചെറു ചിരികലര്‍ന്ന ഒരു മൂളലില്‍ മുതലാളി എല്ലാം ഒതുക്കി.

ഡാഡി... ഡാഡി....
ഉം... എന്താ മോനേ?

എനിക്കൊരു മുണ്ട് തരുമോ ഡാഡി...?
ഇന്നു സ്കൂളില്‍ മുണ്ടുടുത്തോണ്ട് ചെല്ലണമെന്നു ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു.

മുണ്ടൊക്കെ ഉടുത്തു സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന കള്‍ച്ചര്‍ ലെസ് കൂട്ടത്തില്‍ പെടാതിരിക്കാനല്ലേ നിന്നെ ഈ പണമൊക്കെ  ചെലവാക്കി ആ മുന്തിയ സ്കൂളില്‍ വിടുന്നതു? പിന്നെയും മുണ്ടോ? ഒരു ചെയിഞ്ച് വേണമെന്നാണെങ്കില്‍ മോനിന്നു ഡാഡീടെ ബര്‍മുഡ ഒരെണ്ണം ഇട്ടോണ്ടു പോയ്ക്കോ?

അല്ല, ഇന്നു ഹോളീഡേ അല്ലേ?പിന്നെന്തിനാ സ്കൂളില്‍ പോകുന്നതു? പോയിരുന്നു വല്ലതും പഠിക്ക്.

അതേ ഡാഡീ.. , ഇന്നു കേരളാസ് ബെര്‍ത്ത്ഡേ ആണെന്നു... സ്കൂളിലെ പരിപാടിക്ക് മുണ്ടുടുത്ത് ചെന്നില്ലെങ്കില്‍ ഇന്റേണല്‍ മാര്‍ക്ക് കുറയ്ക്കുമെന്നാ പറഞ്ഞതു..

എല്ലാര്‍ക്കും ബെര്‍ത്ത്ഡേയ്ക്കുവരെ ഹോളീഡേയാ? നമ്മക്കാണെങ്കില്‍ ഹോളി ഡേയ്ക്കുപോലും കിട്ടില്ല ഒരു ഹോളീഡേ... വേലക്കാരന്‍ പിറുപിറുത്തു.

ഒരു മുണ്ട് താ ഡാഡീ...
ഡാഡിടെ കയ്യില്‍ എവിടുന്നാണ് മോനേ മുണ്ട്? ഡാഡി പാന്റല്ലേ ഇടുന്നതു?
ഡാഡി ഓഫീസില്‍ ലുങ്കി ഡാന്‍സ് കളിക്കാന്‍ വാങ്ങിയ ലുങ്കിയുണ്ട്. അന്നതു ഉടുപ്പിച്ചതു കൂട്ടുകാരാ. നിനക്കു അതു മതിയോ... സെര്‍വെന്റ് അങ്കിളിനോട് പറഞ്ഞാല്‍ അങ്കിള്‍ ഉടുപ്പിച്ചു തരും.


മുണ്ട് തന്നെ വേണം ഡാഡീ, ഇന്നവിടെ ഗാനമേളയുമൊക്കെയുണ്ട്...

ഓഹോ സ്കൂളിലിപ്പോള്‍ ഗാനമേളയൊക്കെ തുടങ്ങിയോ?... ആരുടെ ഗാനമേളയാ? എങ്കിലിന്നു മോനെ ഈ മാമന്‍ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടു പോകും.. വേലക്കാരന്‍ ആവേശഭരിതനായി

എന്തോ ഭക്തിഗാനമേളയാ അങ്കിളേ?
എങ്കില്‍ പിന്നെ മോന്‍ സ്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ പൊയ്ക്കോ? എനിക്കിവിടെ ഒരുപാട് പണിയുണ്ട്. വേലക്കാരൻ സ്കൂട്ടായി.

ഓഹോ, ഭക്തിഗാനങ്ങളൊക്കെ കേട്ടിട്ടു ഇശ്ശിക്കാലമായി.  ഞാനും വരുന്നു നിന്റെ സ്കൂളിലേക്ക്...
അകത്തളങ്ങളില്‍ എവിടെനിന്നോ ചുമയുടെ അകമ്പടിയും ഊന്നുവടിയുടെ താളവുമായി ഒരു മുത്തശ്ശി പുറത്തേക്കെത്തി.

ഭക്തിഗാനങ്ങള്‍ എന്നൊക്കെ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും, പ്രാക്റ്റീസ് ചെയ്യുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ ചില സോംഗ്സൊക്കെ പാടുന്നതു സാഡ്സോങ്ങ്സ് പാടുന്ന ട്യൂണിലാ.  ചില പാട്ടിലൊക്കെ, ‘കേരളമെന്നു കേട്ടാല്‍ ബ്ലഡ് ബോയില്‍ ചെയ്യണ‘മെന്നൊക്കെ പാ‍ടിക്കേട്ടു. ഏതു ടൈപ്പാണോയെന്തോ?

മുത്തശ്ശി: എന്നതാടാ മോനേ ഇവന്‍ പറയുന്നതു?
അമ്മേ, ചോര തിളക്കണമെന്നൊക്കെ അവിടെപ്പാടിയ പാട്ടിലുണ്ടെന്നു...

മുത്തശ്ശി: ആണോടാ, അതെന്തു ഗാനമേളയാ?
മകന്‍: ഇത്തരം ഗാനമേളകള്‍ പണ്ട് ഗാന്ധിജിയൊക്കെ നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു ടീച്ചര്‍ പറയുന്നതും കേട്ടു.

മുത്തശ്ശി: ഹഹഹ.... അതു വെറും ഭക്തി ഗാനമല്ല, ദേശഭക്തിഗാനമാണ് മക്കളേ.... ഒരുകാലത്തു നമ്മുടെ നാടിനെ കോരിത്തരിപ്പിച്ച ഗാനങ്ങള്‍...

ഭാരതമെന്ന പേരുകേട്ടാല്‍
അഭിമാന പൂരിതമാകണം അന്തരംഗം...
കേരളമെന്നു കേട്ടാലോ
തിളക്കണം ചോര നമുക്കു ഞരമ്പുകളില്‍...

ഹോ.. എന്തായിരുന്നു ആ കാലം. മുത്തശ്ശി പാട്ടുപാടിക്കൊണ്ട് ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

രാവിലെ കേരളമെന്നു ടിവിയില്‍ കേട്ടപ്പോഴേ മുതലാളിയുടെ രക്തം തിളയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു തണുപ്പിക്കാനായി ഫ്രിഡ്ജില്‍ വെള്ളവും എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. വേലക്കാരൻ തമാശ പറഞ്ഞു.

ഗ്രാന്മാ... ഗ്രാന്മാ...
എന്താ മോനേ.... നീ ഓരോരുത്തരുടെ പിന്നാലെ നടന്നു വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടു കുറെ നേരമായല്ലോ?
അതേ, എനിക്കൊരു മുണ്ടു തരുമോ?

ഉം.... എന്താ? എന്തിനാ?
അതേ, ഇന്നു കേരളാസ് ബെര്‍ത്ത്ഡേ ആണെന്നു, സ്കൂളില്‍ ഉടുത്തോണ്ട് പോകാനാ...

കേരള ബെര്‍ത്ത്ഡേയോ, അതെന്താടാ?
അമ്മേ ഇന്നു കേരളപ്പിറവി ദിനമാണ്. അച്ഛന്‍ തിരുത്തി

ഓഹോ, എങ്കില്‍ എന്റെ മോനിന്നു മുണ്ടൊക്കെയുടുത്തു നല്ല മലയാളിയായി വേണം പോകാന്‍.  മുണ്ട് അമ്മൂമ്മ തരില്ലേ.

ങേ, കേരളത്തിനും സ്വന്തമായി പിറന്നാളൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?
ഹോ.. ഈ കേരളത്തിലാണല്ലേ സ്വന്തമായി ഒരു പിറന്നാളു പോലുമില്ലാതെ ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നതു.....
വേലക്കാരന്‍ വീണ്ടും പിറുപിറുത്തു.

ഗ്രാന്മാ, എനിക്കീ മുണ്ടൊന്നു ഉടുപ്പിച്ചു തരുമോ?

ഉം… മോനിങ്ങ് വാ....
ഇന്നാ ബെല്‍റ്റ്. ഇതൊന്നുമില്ലാതെ ആള്‍ക്കാരെങ്ങനെയാണോ ഇതുടുക്കുന്നതു?
ചെറുമകന്‍ അത്ഭുതം കൂറി.

പിന്നേ ഗ്രാന്മാ....
എന്താ എന്റെ പൊന്നുമോനു അറിയേണ്ടതു? മുണ്ടു ഉടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മുത്തശ്ശി വാത്സല്യത്തോടെ തിരക്കി.

കേരളം എങ്ങനെയാ ഉണ്ടായതു?

അതോ.... അതൊരു കഥയാണ്....
മോനു പരശുരാമനെ അറിയാമോ? ആ പരശു രാമന്‍ മഴുവെറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉണ്ടായതാണ് നമ്മുടെ കേരളം.

അപ്പോള്‍ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രപിതാവ് പരശു രാമനാണല്ലേ? ആരു, അമ്മയായി വരും?
നിലം തുടയ്ക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്ന സംശയം പതിയെ തലഉയര്‍ത്തി വേലക്കാരന്‍ ഉന്നയിച്ചു.

ആണോ ഗ്രാന്മാ, പറയൂ ആരാ പരശുരാമന്‍?
അതേ, പണ്ട് പണ്ട്.... ജമദഗ്നി മഹര്‍ഷിഎന്നൊരു മഹര്‍ഷി ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹര്‍ഷിയുടെ പുത്രനാണ് പരശു രാമന്‍. ശിവ ഭക്തനും വീരശൂരപരാക്രമിയുമായ രാമന്‍ മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമാണ്.

അപ്പോള്‍ രാമന്റെ സ്ഥലപ്പേരാണല്ലേ ഈ പരശു? അതിവിടെവിടായിട്ടു വരും??
വേലക്കാരനില്‍ നിന്നും വീണ്ടും സംശയങ്ങള്‍ ചിറകടിച്ചുയര്‍ന്നു...

ഹഹഹ... ഒരു കുസൃതിക്കാരന്‍.... നീ നിന്റെ പണിനോക്ക്. മുത്തശ്ശി വേലക്കാരനെ തമാശകലര്‍ത്തി ശാസിച്ചു.
കുസൃതിക്കാരനല്ലമ്മൂമ്മേ ഞാന്‍… വെറും കുശിനിക്കാരന്‍….. വേലക്കാരന്‍ മുത്തശ്ശിയേ തിരുത്തി.

വേഗം കഥ പറ? ചെറുമകന്‍ ധൃതി കൂട്ടി.
രാമന്റെ ആയുധമായ മഴുവിന്‍െറ വേറൊരു പേരാണ് പരശു. ആ പേരും ചേര്ത്താണ് രാമന്‍ പരശുരാമനായതു.
ങ്ങേ... മഴുവോ? അതെന്താ?
അച്ഛന്‍: അത് ആക്സ് പോലിരിക്കുന്ന ഒരു സാധനമാ മോനേ.
പരശു രാമന്‍.... കൊള്ളാം നല്ല പേര്.

പിച്ചാത്തി രവി, വടിവാള്‍ വാസു എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോലെ..... ഈശ്വരാ, പുള്ളിയും കൊട്ടേഷന്‍ ടീമായിരുന്നോ? വേലക്കാരന്‍ തമാശ പറഞ്ഞു.

എന്നിട്ടോ ?
അധികാര ദുര്‍മോഹികളും, അഹങ്കാരികളും സ്വാര്‍ത്ഥരുമായ ക്ഷത്രിയരുമായി 21 പ്രാവശ്യം ഘോര യുദ്ധം നടത്തി അവരെ വധിച്ചു, അങ്ങനെ പരശുരാമന്‍ നാട്ടില്‍ സമാധാനവും, സന്തോഷവും നിലനിര്‍ത്തി.

ചുമ്മാതല്ലല്ലേ ക്വട്ടേഷന്‍ ടീമൊക്കെ പെട്ടെന്നു തഴച്ചു വളര്‍ന്നു കേരളത്തെ സ്വന്തമാക്കുന്നതു?
പുതിയ പുതിയ ചിന്തകളാല്‍ വേലക്കാരന്‍ അത്ഭുതം കൂറി.

ഗ്രാന്റ്മ, കേരളമുണ്ടായതെങ്ങനാണെന്നു പറ….
അതിനുശേഷം പരശുരാമന്‍ തപസ്സിരിക്കാന്‍ ഒരു സ്ഥലം തേടി പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ കരിനീല വനപ്രദേശത്തെത്തി. അവിടെ വരുണ ദേവന്‍ പരശുരാമന് പ്രത്യക്ഷനായി.

വരുണ ദേവനോ? അതാരാ?
വരുണ ദേവനാണ് സമുദ്രങ്ങളുടെ അധിപന്‍….

എന്നിട്ടു…
എന്നിട്ടു വരുണദേവന്‍, കടലില്‍ "പരശു' എറിഞ്ഞു ഭൂമി എടുത്തു കൊളളാന്‍ പരശുരാമനോട് പറഞ്ഞു.

വേലക്കാരന്‍ : അങ്ങനെ മഴു എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞിട്ടും പരശു രാമൻ എന്താ വെറും രാമനാകാഞ്ഞേ അമ്മൂമ്മേ?

“നീ എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും വാങ്ങിക്കും....“ മുത്തശ്ശി വേലക്കാരനെ ശകാരിച്ചു.

അങ്ങനെ അറബികടലില്‍ പരശുരാമന്‍ പരശു എറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കടലില്‍ നിന്നും പൊങ്ങി വന്നുണ്ടായതാണ് കേരളം. അങ്ങു തെക്കു കന്യാകുമാരി മുതല്‍ വടക്കു ഗോകര്‍ണ്ണം വരെ....

ഹഹഹ!!! അതാണല്ലേ മലയാളികള്‍ കടലു കാണുമ്പോള്‍ ‘കടലമ്മേ.. കടലമ്മേ...” എന്നു വിളിക്കണതു ? ‘ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തിന്റെ അമ്മയെയും പിടികിട്ടി‘. വേലക്കാരന്‍ മുത്തശ്ശിയെ കളിയാക്കി.

ഗ്രാന്മ കള്ളം പറയുകയാ...,
തിരുവനന്തപുരം മുതല്‍ കാസര്‍ഗോഡ് വരെയാണ് കേരളമെന്നാണല്ലോ സോഷ്യല്‍ സയന്‍സില്‍ പഠിപ്പിച്ചതു? സോഷ്യന്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്കുകളിലും അങ്ങനെ തന്നെ...

വേലക്കാരന്‍ : കന്യാകുമാരീന്നും പറഞ്ഞങ്ങോട്ടു ചെന്നാല്‍, എല്ലാവരും കൂടി നമ്മളെ തെക്കോട്ടെടുക്കും..

അച്ഛന്‍: എന്താ ഇവിടൊരു പ്രശ്നം?
മുത്തശ്ശി പറയുകയാ, കന്യാകുമാരി മുതല്‍ ഗോകര്‍ണ്ണം വരെയാ കേരളമെന്നു? ഇന്നാളു നമ്മള്‍ കന്യാകുമാരിയില്‍ പോയില്ലേ ഡാഡീ? അതു തമിഴ്നാട്ടിലായിരുന്നല്ലോ? പിന്നെ, ഗോകര്‍ണ്ണം കര്‍ണ്ണാടകയിലാണെന്നൊരിക്കല്‍ ഹിസ്റ്റൊറി ചാനലില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഹഹഹ... മുത്തശ്ശി ഒരു ഐതിഹ്യ കഥ പറഞ്ഞതല്ലേ മോനേ?

എന്നാല്‍ അച്ഛന്‍ പറ, എങ്ങനാ നമ്മുടെ കേരളമുണ്ടായതു?
അതോ, അതൊരു ചരിത്രമാണ്. 1947ല്‍ നമുക്കു ബ്രിട്ടീഷുകാരില്‍ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യമൊക്കെ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞ്....

എന്നിട്ടു…
ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഇന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളെ പുനര്‍നിര്‍ണ്ണയിക്കാന്‍ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ പിന്നീട് തീരുമാനമെടുത്തു. ആ തീരുമാനമാണ് 'കേരളം' എന്ന മലയാളികളുടെ സംസ്ഥാനം രൂപീകരിക്കുന്നതിനു പശ്ചാത്തലമൊരുക്കിയത്. കേരളം എന്ന സംസ്ഥാനം രൂപം കൊള്ളുന്നതിനു മുന്‍പ്, മലബാര്‍, കൊച്ചി, തിരുവിതാംകൂര്‍ എന്നീ പ്രദേശങ്ങളായി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു നമ്മുടെ നാട്.

മകന്‍: ഓഹോ?
ഡാഡി : അങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത സംസ്ക്കാരങ്ങളായി വിഘടിച്ചു നിന്നിരുന്ന മലയാളികളെ ഒരൊറ്റ സംസ്ക്കാരവും ഓരേയൊരു വികാരവുമുള്ള ജനതയാക്കി മാറ്റിയ ചരിത്രപരമായ രാഷ്ടീയ മാറ്റമാണ് 1956 നവംബര്‍ 1 ന് സംഭവിച്ചത്.

മകന്‍: അതാണല്ലേ നവംബര്‍ ഫസ്റ്റിനു നമ്മള്‍ കേരളാസ് ബര്‍ത്ത്ഡേ ആഘോഷിക്കുന്നതു?

ഡാഡി : അതെ, ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തില്‍ മലയാളം പറയുന്നവരുടെ ദേശമായിട്ടാണ്  കേരളം ഉണ്ടായതു? ഇപ്പോള്‍ മലയാളഭാഷാദിനവും നമ്മള്‍ ആചരിക്കുന്നതു നവംബര്‍ ഒന്നിനു തന്നെ....

വേലക്കാരന്‍ : ഓഹ്!! ഈ കഥ ഇങ്ങനാരുന്നോ? ഞാന്‍ കരുതി....
ഡാഡി:  ഉം… നീ എന്തു കരുതി?

“പരശുരാമന്‍ മഴുവെറിഞ്ഞത് നവംബര്‍ ഒന്നിനാണെന്നു.... :) “

അടുക്കള ചരിതം - മൂന്നാം ഖണ്ഡം

(വൈകി വായനക്കാര്‍ക്കു വേണ്ടി, കഥ ഇതുവരെ : എന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ ഹജ്ജിനു പോയൊരു കാലഘട്ടം. ബലിപ്പെരുന്നാളിന്റെ അവധി ദിനങ്ങള്‍... ആദ്യമായാണ് വീട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും മാത്രമാകുന്നതു. പുതിയാപ്ല-പുതിയപെണ്ണ്‌ തുടങ്ങിയ സ്ഥാനങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിയ്ക്കാനുള്ള സമയമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല ഞങ്ങള്‍ക്ക്. ജോലിയുമൊക്കെയായി നടക്കുന്നതിന്നിടയില്‍, വീട്ടില്‍ ഏറെനാള്‍ തങ്ങാനിടവരാത്തതിനാല്‍,വീട്ടിലെ സാധനങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടങ്ങളെക്കുറിച്ചും, അയല്‍‌വാസികളെക്കുറിച്ചും, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളെക്കുറിച്ചും നല്ലപാതിക്കൊട്ടും പരിചയമായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നുമില്ല... അങ്ങനെയുണ്ടാക്കിയ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റും ലഞ്ചും,
അടുക്കള ചരിതം - ഒന്നാം ഖണ്ഡ മായും അടുക്കള ചരിതം - രണ്ടാം ഖണ്ഡം ആയും കിടപ്പുണ്ട്. ഇതു അതിന്റെ ബാക്കി (അവസാന ഭാഗം) )



ഇക്കാ,
ഈ ഫ്രിഡ്ജില്‍ ഇനി സ്ഥലം ഒട്ടുമില്ലല്ലോ? ഈ ഇറച്ചികള്‍ ഇനി എന്തു ചെയ്യും?

എന്തു ചെയ്യാനാ? വാങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു വലിയ ഫ്രിഡ്ജ് വാങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു.

ഓ, പിന്നേ...
ഒരു കൊല്ലത്തില്‍, ആകെ ഈ ബലിപ്പെരുന്നാളിന്റെ ദിവസങ്ങളിലാ ഈ ചെറിയ ഫ്രിഡ്ജ് തന്നെ ഇവിടൊന്നു നിറയുന്നതു.

അവിടെന്താ പണി, വന്നു ഇതൊന്നു തള്ളിക്കയറ്റാമോന്നു നോക്കിയെ?
ഇറച്ചി ഫ്രിഡ്ജിനു മുകളില്‍  വെച്ചിട്ട് അവള്‍ സ്കൂട്ടായി.


ഒന്നുകില്‍ നമ്മള്‍ രണ്ടും നാളെ ലീവെടുത്തു ഇറച്ചിക്കിറ്റുകളുമായി എവിടെങ്കിലുമൊക്കെ വിരുന്നിനു പോകണം.
ഇറച്ചി ഫ്രിഡ്ജിലേക്കു തള്ളിയിറക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ പുതിയ ഐഡിയകള്‍ ഇറക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അല്ലെങ്കില്‍ ഇറച്ചി കട്‌ലൈറ്റ്, ഇറച്ചി സമൂസ, ഇറച്ചി മോദകം, പിന്നേം ബാക്കിയുണ്ടേല്‍ ഇറച്ചിപ്പായസം പോലെയുള്ള പുതിയ പേരുകളിട്ട് ഐറ്റംസ് ഉണ്ടാക്കി ഞങ്ങടെ ഫാത്തിമ ചേച്ചി ചെയ്യുമ്പോലെ അടുത്ത ദിവസം ഓഫീസില്‍ വിതരണം ചെയ്യണം.


അതുകൊള്ളാം...
അവള്‍ക്കു പൂര്‍ണ്ണസമ്മതം...

പക്ഷേ...,
ഉം.. എന്താ നിര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞതു?
അതേ, പുതിയ ഐറ്റംസൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനല്ലല്ലോ പാട്. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ നമ്മള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതെല്ലാം പുതിയ ഐറ്റംസ് ആണല്ലോ?... ചിരിച്ചു കൊണ്ടവള്‍ പറഞ്ഞു.


പിന്നെ?
ഒരു ദിവസം കൂടി ഇവിടെ നിന്നാല്‍, രാവിലെയും ഉച്ചയ്ക്കും കഴിക്കാനുള്ള പഴയ ഐറ്റംസ് വേറെ ഉണ്ടാക്കണ്ടേ...? അതൊന്നും പുതിയ ഐറ്റംസ് ആയിപ്പോയാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ? അവള്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു കൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു...

അതു ശരിയാ... ഞാന്‍ ഓര്‍മകള്‍ അയവിറക്കി...

ഹോ,  ഇനി ആരെങ്കിലും ഇറച്ചിയുമായി വന്നാല്‍, ഇവിടെ വെയ്ക്കാന്‍ സ്ഥലമില്ലാത്തതിനാല്‍ വേണ്ടാ എന്നു പറയേണ്ടി വരും... അല്ലെങ്കില്‍ ഇനിയും താമസിക്കാതെ നമ്മള്‍ ഇവിടുന്നു യാത്ര തുടങ്ങണം... 
ഫ്രിഡ്ജ് അടച്ചുകൊണ്ടുള്ള എന്റെ ആത്മഗതം ഇത്തിരി ഉച്ചത്തിലായി എന്നു തോന്നുന്നു.


അങ്ങനൊക്കെ പറയേണ്ടി വരുന്നതിനു മുമ്പ് നമുക്കു ഇവിടം വിടാം. വേഗം റെഡിയാകു...
ഉടനെ അവളുടെ പ്രോത്സാഹനം.

ബാങ്കു വിളിക്കുന്നു.... നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞിട്ടു ഒരുങ്ങിയിറങ്ങാം.
പെട്ടെന്നു ശുദ്ധിയായി വന്നു കൈകള്‍ കെട്ടി ഞാന്‍ നമസ്കാരം തുടങ്ങി. അവള്‍ സാധനങ്ങള്‍ ഒതുക്കിയും തുടങ്ങി.

പുറത്തു ആരോ ബെല്ലടിച്ചു... അവള്‍ ചെന്നു വാതില്‍ തുറന്നു.... ഞാന്‍ നമസ്കാരത്തില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ചെവി കൂര്‍പ്പിച്ചു....

ഉളുഹിയ പങ്കാണ്. ഇക്കയില്ലേ?
ഉണ്ട്. നിസ്കരിക്കുന്നു...

പിന്നേ ഇവിടെ ഉമ്മയും വാപ്പയും ഹജ്ജിനു പോയേക്കുവാ.
അറിയാം, ഹജ്ജിനു പോയവര്‍ വിളിക്കുന്നൊക്കെയില്ലേ? അതിഥിയുടെ മറുപടി.
നല്ല പരിചയമുള്ള ശബ്ദം. ആരാണോയെന്തോ?

ഉവ്വു. പക്ഷേ... അതുകൊണ്ട് ഇവിടാരുമില്ല... അവളുടെ മറുപടി.

നിങ്ങളൊക്കെയില്ലേ?
ഫ്രിഡ്ജ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളിപ്പോള്‍ പോകും.... ഇറച്ചി വേണ്ടായിരുന്നു...
പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ നിഷ്കളങ്കമായ അവളുടെ മറുപടി.

ആ മറുപടികേട്ട് നിസ്കാരത്തില്‍ നിന്ന എന്റെ തല കറങ്ങി.... ഇറച്ചിയുമായി വന്ന ആളിന്റെയും തല എന്തായാലും കറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. അദ്ദേഹത്തിനും ഇതാദ്യത്തെ അനുഭവമായിരിക്കുമെന്നു ഉറപ്പ്...

തിരിച്ചു മറുപടി ഒന്നും കേട്ടില്ല. അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞു വാതിലടയുന്ന ശബ്ദം...

ഞാന്‍ നമസ്കാരം പെട്ടെന്നു പൂര്‍ത്തിയാക്കി അവളോട് ചോദിച്ചു...
ആരായിരുന്നു?
അറിയില്ലിക്കാ... അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി.

വാങ്ങി വെയ്ക്കെണ്ടായിരുന്നോ? എന്താ നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതു?
അതു ഇക്കയല്ലേ പറഞ്ഞതു, ‘ഇനി കൊണ്ടുവരുന്നവരുടെയടുക്കല്‍ വേണ്ടായെന്നു പറയേണ്ടി വരുമെന്നു‘.

ഞാന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും നീ അങ്ങനെ പറയാന്‍ പാടുണ്ടോ?
ഞാന്‍ നടുവിനു കൈകൊടുത്തു നിന്നു...

അതെന്താ ഇക്ക പറയുന്നതും ഞാന്‍ പറയുന്നതും തമ്മിലെ വ്യത്യാസം?
ഞാനെന്റെ താടിയിലേക്കു ഒരു കൈ താങ്ങി നിന്നു.

അതേ, ഇറച്ചിയുമായി വരുന്നവരുടെയടുക്കല്‍ പറയാന്‍ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ലായിരുന്നതു അതു?
പറയുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ചെയ്യേണ്ടാത്തതും ഉണ്ടോ? അതെങ്ങനാ ഞാന്‍ അറിയുക?
അതു കേട്ട് എന്റെ രണ്ടുകൈയ്യും എന്റെ തലയ്ക്കു മുകളില്‍ കയറി ഇരുപ്പായി.

ഏടീ, അതു ഞാന്‍ ഒരു ആത്മഗതം പറഞ്ഞതല്ലായിരുന്നോ?
ങ്ങേ.... ആത്മഗതമൊക്കെ ഇത്ര ഉറക്കെയാണോ പറയുന്നതു?
തലയില്‍ ഇരുന്ന കൈകള്‍ക്കു ഭാരം കൂടി വന്നു. ഞാന്‍ നിലത്തു കുത്തിയിരുന്നു...

ശ്ശോ, എന്നാലും അതു ശരിയായില്ല.
അതു ശരിയാ..

അല്ല അതു ശരിയായില്ല...
അതെ, അതുശരിയായില്ല എന്നു ഇക്ക പറയുന്നതു ശരിയാ...


പിന്നെ?
പക്ഷെ... ഇക്ക പറഞ്ഞിട്ടും അതു വാങ്ങി വെച്ചാല്‍ അതു ശരിയാവില്ലല്ലോ എന്നു കരുതിയാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു കേട്ട് ഒരുപാട് വിഷമിച്ചാ അദ്ദേഹം പോയതു. എന്നാലും അതു കഷ്ടമായിപ്പോയി... ഇക്ക അങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ലേ? അങ്ങനെ പറയണ്ടായിരുന്നു....

കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു കുറ്റമെല്ലാം എന്റേതു മാത്രമായി....

ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു പുറത്തേക്കോടി, അടുത്തവീട്ടില്‍ ചെന്നു ആരാണ് ഇറച്ചിയുമായി വന്നതെന്നു ചോദിച്ചു.
കിഴക്കെ വീട്ടിലെ ഇക്കയായിരുന്നു. എന്താ അവിടെ വാങ്ങാതിരുന്നതു? അദ്ദേഹത്തിനു വിഷമമായി.... അവര്‍ പറഞ്ഞു.

ഞാന്‍ കിഴക്കെ വീട്ടിലേക്കോടി....
എന്നിട്ടു അവിടെച്ചെന്നു കാര്യങ്ങള്‍ തമാശയായി പറഞ്ഞു ഒരു പൊതി ഇറച്ചിയും വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തി.

ഇക്കാ, ആ ഇക്ക എന്തു വിചാരിച്ചു കാണും? ഒരു പുതിയപെണ്ണിനിത്ര ധൈര്യമോ എന്നു തോന്നിക്കാണുമല്ലേ? ആ ഇക്ക ഇതാരോടും പറയില്ലായിരിക്കും. ഇക്ക ഇതാരോടും പറയല്ലേ?
(എന്നെക്കാള്‍ വിശ്വാസം അവള്‍ക്ക് ആ ഇക്കയെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്നു :))

എന്റെ ഉമ്മയറിഞ്ഞാല്‍ എന്നെക്കൊല്ലും... ആരോടും പറയല്ലേ....
ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഇപ്പോള്‍ നാലഞ്ചു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു, ഇതുവരെ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല....

നിങ്ങളും ഇതാരോടും പറയല്ലേ? :)

എല്ലാവര്‍ക്കും ഞങ്ങളുടെ ഈദ് ആശംസകള്‍...
 -ശുഭം-

അടുക്കള ചരിതം : രണ്ടാം ഖണ്ഢം

അടുക്കള ചരിതം - ഒന്നാം ഖണ്ഡം  ഇവിടെ വായിക്കാം.

വലിയ പെരുന്നാളിന്റെ തക്‌ബീര്‍ ധ്വനി ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌പള്ളിയില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നു തുടങ്ങി....



ഡേയ്.... പുതിയ പെണ്ണേ..., കതക് അടച്ചേക്കു. പരിചയമില്ലാത്തവരാരെങ്കിലും വന്നാല്‍ വാതില്‍ തുറക്കണ്ട കേട്ടോ?
പള്ളിയിലേക്കു പോകാനിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവളെ പ്രത്യേകം ഉപദേശിച്ചു.


എന്നാല്‍ തിരികെയെത്തുമ്പോള്‍ വീടിന്റെ വാതില്‍പ്പടിയില്‍ “നില്‍ക്കണോ, പോണോ?“ എന്ന രീതിയിലൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി ഭാര്യ  നില്‍ക്കുന്നു.

പരിഭവ മുഖവുമായിട്ടാണെങ്കിലും ‘പൂമുഖപ്പടിയില്‍ എന്നെക്കാത്തൊരുവള്‍ ആദ്യമായിട്ട് നില്‍ക്കാനുണ്ടായിരിക്കുന്നു’:) എന്റെയുള്ളില്‍ സന്തോഷം തിരതല്ലി.

എന്തു പറ്റിയോ എന്തോ? പാവം. ഒറ്റക്കിരുന്നു പേടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും...... എന്നാല്‍ ഓടിയണഞ്ഞപ്പോള്‍, വീടിനകത്ത് കസേരയില്‍ ചാരിക്കിടന്നു ഒരു ഉമ്മുമ്മ അവളോട് കുശലം പറയുന്നതാണ് കണ്ടതു.

ങേ, ആരാണാവോ ഈ രാവിലെ?!
നോക്കിയിട്ടു ഒരുപിടിയും കിട്ടിയില്ല. ബന്ധുക്കളേയും, പരിസരവാസികളെയുമൊന്നും നല്ല പരിചയമായിട്ടില്ലാത്ത പുതുപ്പെണ്ണായ ഇവള്‍ക്ക്, ഇവിടെ എനിക്കറിയാത്ത പരിചയക്കാരോ? എനിക്കു അത്ഭുതം തോന്നി.!!!


എന്നാല്‍ ആ ഉമ്മുമ്മായ്ക്കു എന്നെ കണ്ടിട്ടൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ല.
പതിയെ അടുക്കളയിലേക്കവളെ വിളിച്ചു ഞാന്‍ കാര്യം തിരക്കി.


ഇക്കായ്ക്കറിയില്ലേ അവരെ?
അവളുടെ മറുചോദ്യം.

ഇല്ല, അവര്‍ ആരാ?
എനിക്കുമറിയില്ല....
ഉമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളാരെങ്കിലുമാകും. ബെല്ലടികേട്ട് കതകു തുറന്നപ്പോള്‍ “ഉമ്മയില്ലെ മോളേ“ എന്നു ചോദിച്ചു.

ഉടനെ വിളിച്ചു അകത്തു കയറ്റിയോ? ആ‍രാ, എന്തായെന്നറിയാതെ?... എനിക്കു ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങി.

മോളെ, ചായയുണ്ടോ?
അതിഥിയുടെ ചോദ്യം.

ദാ... എടുക്കുന്നുമ്മാ.....
ഇക്ക അങ്ങോട്ടു ചെല്ലൂ..., അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു.

എന്തൊക്കെയുണ്ട് ഉമ്മുമ്മാ?
ആരാണിവര്‍? എന്ന മനസ്സിലുയര്‍ന്ന ചോദ്യത്തെ മധുരം പൊതിഞ്ഞു ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു.

എന്തോ പറയാനാ മോനെ, അങ്ങനങ്ങ് പോകുന്നു.
ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ അവര്‍ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.

പിന്നെയെന്തു ചോദിക്കണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ നിന്നു...

പകുതി പണിതീര്‍ന്ന വീട് ആകെയൊന്നു നോക്കി, വിടര്‍ന്ന മുഖത്തോടെ അവര്‍ വിക്കിവിക്കി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

എനിക്കു മൂന്നു പെണ്മക്കളായിരുന്നു.
രണ്ടു പേരെ കെട്ടിച്ചു... ഇനിയൊരാളുണ്ട്....

ഞാന്‍ ഒന്നു കെട്ടിയതാ. അപ്പോള്‍ തന്നെ പ്രഭാത ഭക്ഷണം മുടങ്ങി. ഇനി വേണ്ടാ....
ഉള്ളില്‍ തോന്നിയത് പക്ഷേ  പുറത്തു പറഞ്ഞില്ല. ചിരിച്ചു നിന്നു.

ഇപ്പോള്‍ ഇളയവള്‍ക്കൊന്നു ഒത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്...., പക്ഷേ.....

പെണ്‍കുട്ടിയെ കെട്ടിക്കാനുള്ള സഹായം തേടി വന്നതാണ്. എനിക്കു കാര്യം മനസ്സിലായി.

ഞാന്‍ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ പെഴ്സ് തപ്പി...
അവള്‍ കൈകളില്‍ കൊഴക്കട്ടയും ചായയും പിടിച്ചു വാ പൊളിച്ചു നിന്നു.

ഉമ്മൂമ്മ പതിയെ എണീറ്റു...
പിന്നെ കൊഴക്കട്ടയും ചായയും വാങ്ങി വെച്ചു കഴിച്ചു തുടങ്ങി.


ഞങ്ങള്‍ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്നു.
ഒടുവില്‍ ഉമ്മൂമ്മ ഒരു ഏമ്പക്കവും വിട്ടു, കാശും വാങ്ങി, സലാം പറഞ്ഞു പോയി.

ഇക്കാ, ഇതൊന്നും ആരോടും പറയല്ലേ?
അവളെന്നോട് കെഞ്ചി.

ഉം...
ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ വിശ്വാസമില്ലാത്തതിനാല്‍ ഒരു അര്‍ദ്ധ സമ്മതം മൂളി. കാരണം, ഇനിവേണം ഞങ്ങള്‍ക്കു ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ പണി തുടങ്ങാന്‍. (അവള്‍ക്കു നല്‍കിയ വാക്ക് ഞാനിപ്പോഴും തെറ്റിക്കുന്നില്ല. ഇതുവരെ വീട്ടില്‍ ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. ഒന്നു എഴുതി വെക്കുന്നു. അത്രമാത്രം)


ഇനി കളയാന്‍ സമയമൊട്ടുമില്ല.... ഇപ്പോഴെങ്കിലും തുടങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ ലഞ്ചു മിസ്സാവും.

ഞാന്‍ തേങ്ങ തിരുങ്ങുമ്പോള്‍ അവള്‍ അരി കഴുകി അടുപ്പത്തിട്ടു. അവള്‍ മിക്സിയില്‍ തേങ്ങയരക്കാന്‍ വട്ടം കൂട്ടിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇറച്ചി അറുത്തു കഴുകാനാരംഭിച്ചു.

ഉടനേ കഴുത്തെന്റേതറുക്കൂ ബാപ്പാ....
ഉടയോന്‍ തുണയില്ലേ നമുക്കൂ ബാപ്പാ....

മൊബൈലിലെ എഫ്.എം റേഡിയോയിലപ്പോള്‍ ബലിപ്പെരുന്നാളിന്റെ ഓര്‍മയുണര്‍ത്തുന്ന പാട്ടുകള്‍....


സാധാരണ ദിവസങ്ങളില്‍, അതിരാവിലെ ഉമ്മ മിക്സിയിലരക്കുന്ന ശബ്ദമാണ്  ഞങ്ങള്‍ക്കു ഉറക്കമെണീക്കാനുള്ള അലാറം. ‘കറണ്ടിലുള്ള പണികള്‍ സൂര്യനുദിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തീര്‍ക്കണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ പണിയാവും’ എന്നതാണ് ഉമ്മയുടെ ന്യായം. ഉമ്മയുടെ ആപ്തവാക്യം അന്വര്‍ത്ഥമാക്കിക്കൊണ്ട്, മിക്സി ഓണാ‍ക്കി അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കറണ്ട് പോയി.

അയ്യോ, ഇക്കാ ഇനിയെന്തു ചെയ്യും?
ഇതൊക്കെ കണ്ട് അടുക്കളക്കു മൂലയില്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കിടക്കുന്ന അമ്മിക്കല്ലിനെയും എന്നെയും മാറി മാറി നോക്കി തലചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു.

പടച്ചോനേ, പെട്ടെന്നു കറണ്ട് വരണേ...
ഞാന്‍ അവളുടെ മുഖത്തു നോക്കാതെ തല കുനിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.

അവളുടെ ഞ്ചെഞ്ചിടുപ്പിന്റെ താളത്തിനൊത്തു, റേഡിയോ പാടുന്നു...


ഖല്‍ബില് തീ...
ഖല്‍ബില് തീ....


മിക്സിയൊന്നു തുറന്നു ഇത്തിരിയെങ്കിലും അരഞ്ഞു പരുവമായോന്നു നോക്കെടോ.
എന്റെ ഖല്‍ബിലെ തീ കെടുത്താനായി ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു.

അല്‍ഹംദുലില്ലാഹ്.
പറഞ്ഞു തീരും മുന്‍പെ കറണ്ടു വന്നു. മിക്സി വീണ്ടും മൂളിത്തുടങ്ങി.

അയ്യോ....
നിലവിളി കേട്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ ഭിത്തിയില്‍ അരപ്പു കൊണ്ട് വരച്ച തെങ്ങോലയുടെ ചിത്രം. പ്രിയതമ ഒരു കയ്യില്‍ മിക്സിയുടെ അടപ്പു പിടിച്ചുകൊണ്ട് മറുകയ്യാല്‍ മുഖത്തു നിന്നും, മുരിക്കിന്‍പൂവിന്റെ നിറമുള്ള അരപ്പു വടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. മിക്സി അപ്പോഴും പണി ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. റേഡിയോ പാടിക്കൊണ്ടുമിരുന്നു

കിഴക്കു പൂക്കും മുരിക്കിനെന്തൊരു ചൊകചൊകപ്പാണേ  
പുതുക്കപ്പെണ്ണിന് കവിളിനെന്തൊരു തുടുതുടുപ്പാണേ 
ഇനിക്കും നെഞ്ചിന് കരിക്കുമായി പറന്നുവന്നൊരു മാരന് 
തുടിയ്ക്കും കണ്ണില് കനവുമായി തിരഞ്ഞു വന്നൊരു തോഴന് ...

ഖല്‍ബില് തീ...
ഖല്‍ബില് തീ....


ഒരു കണ്ണു തുറക്കാവുന്ന അവസ്ഥയായപ്പോള്‍, ദൈന്യതയോടെ ഒരു കണ്ണു തുറന്നവള്‍ എന്നെ നോക്കി. പകരമായി, ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ഞാനെന്റെ ഒരു കണ്ണ് അടച്ചു കാണിച്ചു.